The Manster (1959)

Manster hoe verzinnen ze het?!

Na een bezoek aan wetenschapper met vaag verhaal over studie naar kosmische straling en mutaties heeft Amerikaanse journalist last van hoofdpijn en pijn in z'n nek.
Yuk!! prof het hem een spuitje gegeven en nu groeit er een tweede hoofd uit z'n nek!!
En daar wordt je behoorlijk agressief van..
Film trapt fantastisch af met wat mislukte experimentjes van de prof, maar middenstuk is wat bedaarder..om vervolgens toe te werken naar geweldige laatste helft.
Fraaie make-up-FX als er een oog in de schouder van de journalist zit, voor het overige bungelt het tweede hoofd er maar wat bij.
Desalniettemin wederom een briljant staaltje drive-in-cinema voor de liefhebbers.

Een gezellige film om 's nachts te bekijken. Qua verhaal, ken je de film al voordat je hem gezien hebt. Het is een gewone monsterfilm met veel politiemannen die achter een monster aanrennen. Zei ik gewoon? Ja, het voelt vrij klassiek aan(ook voor die tijd). Maar, het monster daarentegen is vrij leuk bedacht en de transformatie is goed uitgewerkt. Ze nemen de tijd en je krijgt voor het wachten veel terug. Zo, groeit er ook een oog (en tegen het einde aan, een harig monster) uit iemands schouder. En de make-up effecten mogen er best zijn! ? Het deed me denken aan scènes uit Army of Darkness (1992)

Ook erg leuk om al die Japanese gebruiken te zien. Ze doen het mindere middenstuk waar niks gebeurt, iets opbeuren.

Helaas wordt er nog wel een moraal geplakt op het einde..

Zoals EW101 al zei is het wel een origineel en leuk bedacht concept dat denk ik nog niet eerder was gedaan in 1959 (hoewel hier 1962 staat aangegeven). Het motief of wat de gekke wetenschapper nu juist wilde bereiken door met zijn brouwsel mensen te laten muteren was mij niet erg duidelijk, dan ken ik toch wel betere voorbeelden. Trekpleister van deze film is dus het monster zelf dat wel goed is gemaakt en vooral zijn transformatie levert enkele leuke beelden op alsook de manier waarop monster en mens zich van elkaar afscheiden naar het einde toe. Ook wel leuk bedacht is de titel kruising tussen man en monster = Manster. Verhaal is simpel en karakterontwikkeling nogal oppervlakkig. Wel goed gedaan is dat de film zijn tijd neemt met hoe de protagonist geleidelijk aan in een monster verandert. Het begint zo een beetje als Jekyll en Hyde thema en verandert gestaag in monsterthema. De film verveelt niet, maar kan uiteindelijk niet tippen aan de betere monsterfilms, daarvoor mist hij toch wat sfeer. De scènes die angst en spanning moeten bezorgen zijn ofwel snel voorbij ofwel erg donker (al kan dat ook aan de slechte beeldkwaliteit hebben gelegen bij de donkere scènes).

Amerikaans-Japanse exploitatie-film waarvan niet goed duidelijk is wanneer de film nu precies is gemaakt. Volgens Wikipedia bestaan er zelfs drie jaartallen. Ach, uiteindelijk gaat het natuurlijk om de film en dat is best geinige onzin uit de late 50's. Een goedkopere variatie op de Wolf Man (1941). En het gaat gelijk goed want aan het begin zien / horen we een stel Japanse badende schone worden afgeslacht (uit beeld dus) door een aapachtig -monster. Waarna ze overschakelen naar het Mad Scientist met monster - concept. De Japanse doctor Robert Suzuki is bezig met onduidelijke experimenten en krijg bezoek van de Amerikaanse journalist Larry Stanford. Assistente in dit complot van de gekke dokter is de mooie Tara. Nadat het onvermijdelijke is gebeurd, raakt de inspiratie wat het verhaal betreft ook een beetje op en wordt het meer achter het monster aanrennen. Gelukkig zijn de transformatie en monsters wel in beeld. Helaas zijn de moorden dan weer wel buiten beeld. De effecten van de transformatie zijn daarom dan ook een groot pluspunt voor de film. Er zijn prachtige vergroeiing te zien zoals een oogbal uit een schouder en later nemen ze gespleten persoonlijkheid ook wel heel letterlijk. Het lijkt erop dat Sam Raimi bij deze film inspiratie heeft gehaald voor de derde Evil Dead film. Als je van oude monster/sci-fi films uit de jaren '50 of '60 houd dan heb je met deze een film zeker 72 minuten plezier! En gelukkig doe ik dat!

Een Amerikaanse-Japanse coproductie over een Amerikaanse journalist die met een lichtelijk gestoorde Japanse geleerde te maken krijgt, die hem een drankje toedient dat hem tot een bloeddorstig monster maakt. Klinkt leuk. Echt een typisch plot voor een jaren 50 horror.

Het intro is redelijk grafisch te noemen in het licht van de jaren 50, maar ziet er met de kijkersogen van nu nogal onschuldig uit. Een paar moorden gevolgd door een luguber kijkje in het laboratorium van de gekke Japanse geleerde. De aftrap van de film is koud, hard en onderhoudend. De effecten zijn niet geweldig, maar door een uitgekookte belichting weten ze toch een onaangename impact te veroorzaken.

Na het 'heftige‘ begin past de film zich weer aan de tijdgeest aan. De film richt zich uitgebreid op persoonlijke tragedie en laat de personages houterig en dik aangezet hun aangrijpende ding doen. Wel grappig hoe dat gebeurt. De camera zoomt theatraal in en een onheilspellend deuntje waarschuwt de kijker dat melodrama aanstaande is. Door de houterige barse manier van acteren, kun je het drama trouwens nooit serieus nemen. Soms is een scène zelfs ongewild grappig.

Opvallend in de film zijn de sunversieve laagjes. Seksualiteit wordt niet expliciet benoemd, maar komt wel vaak ter sprake. Ook ontrouw en losbandigheid komen aan bod. De verloofde journalist houdt wel van een Geisha op z‘n tijd. Dat gaat best ver als je bedenkt dat in mainstream films uit die jaren nog niet eens werd getoond dat een echtpaar de nacht in hetzelfde bed doorbracht.

Maar goed. Het gaat in de film natuurlijk vooral om de transformatie van een mens in een beest. Die effecten zijn niet heel goed, maar wel charmant. Interessanter is het psychologische effect dat het innerlijke beest op de journalist heeft. Die gaat flink tekeer. Insinuaties over alcohol- en drugsmisbruik komen voorbij en geven heel plastisch het morele verval aan dat de (ooit rechtschapen) jourmalist overkomt. De film doet op een bepaald moment sterk denken aan het verhaal van Dr. Jekyll en Mr. Hyde. Het enige verschil is eigenlijk de exotische setting in Japan, waar we overigens maar weinig Japanners tegen komen.

De film is niet bijster goed en niet bijster slecht. Een hoog trashgehalte. Slechte effecten afgewisseld met hele aardige. Onbedoeld grappig drama. Een aangenaam verhaal. Een intrigerende subversieve laag. En een monster dat zich vooral tegen het einde ietwat belachelijk manifesteert.

Over all toch wel ok.

Hahahaha. Die titel.

Bij vlagen soms nog best onderhoudend en origineel bedacht maar uiteindelijk blijft het toch allemaal wat te oppervlakkig .

Er ontbreekt de nodige diepgang in de personages maar als simpel monsterfimpje zo slecht nog niet .

Best een leuke Japanse old school horror met een mad scientist die aan de basis ligt van veel onheil met zijn mislukte experimenten. Hij heeft duidelijk zijn les niet geleerd, want naast zijn broer en vrouw ziet hij in Larry een ideaal nieuw proefkonijn.

Leuk, die Japanse sfeer. Er is voldoende aandacht om de cultuur en Japanse gewoonten op te nemen in de film. Wel kom je voorts niet te veel Japanners tegen. Een beetje houterig allemaal en wat voorspelbaar door via de sound aan te kondigen dat er iets staat te gebeuren. Maar onderhoudend vond ik het wel.

De vergelijking met dr. Jekyll & mr. Hyde is niet ver gegrepen. De effecten van het monster zelf zijn degelijk, maar niet super. Al zijn er veel slechtere creaties te bespeuren uit die tijd. Leuk!