Travolti da un Insolito Destino nell'Azzurro Mare d'Agosto (1974)

Lina Wertmüller. Ze werd destijds in de V.S. op handen gedragen door de 'intellectuele' stadsburgerij. Die lustten wel pap van de politieke en maatschappijkritische metaforen.

In Europa waren de meningen nogal verdeeld, sommigen vonden het baanbrekend en anderen vonden t nogal pretentieus geneuzel.

Wat Guy Ritchie met dit script van plan was is me in ieder geval een raadsel. Bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Heerlijke film. Zoals te verwachten krijgt rechts de meeste sneren, maar de communisten moeten het ook behoorlijk ontgelden, om over de arme mannen maar te zwijgen. Melato en Giannini zijn voortreffelijk en de film is een lust voor het oog. Hooguit een beetje te lang, maar Wertmüller is echt iemand om meer van op te zoeken.

Leuke film, waarbij beide hoofdpersonen ondanks hun onaangename karakter en wereldbeeld (de elitaire trut vs de gewelddadige macho) niet geheel onsympathiek zijn, en ook buiten hun wat karikaturale rol uitstijgen. Beide acteurs zijn zeer geloofwaardig in hun gekte, waarbij de sympathie in eerste instantie ligt bij de man, Gennarino, maar kantelt naar de vrouw, Raffaella.

Interessant vond ik de scenes op de sloep, als ze in een niemandsland verkeren: Gennarino is nog steeds in dienst, Raffaella nog steeds in command, maar ze zijn allebei al wat aan het verschuiven en niet zo zeker van hun zaak. Dat levert wat mooie, en komische, scenes op. Pas op het eiland zijn de rollen volledig omgedraaid. Als ze eenmaal de liefde hebben gevonden kakt de film iets in, hij had wel een kwartiertje korter mogen duren, maar het einde is wel weer erg sterk.

De vrouw tegenover de man, het kapitalisme tegenover het proletariaat: wie de touwtjes in handen heeft maakt niet uit, de ander wordt wel onderdrukt. Maar de film is meer dan alleen een allegorie, het is ook een liefdesverhaal, en op beide niveaus werkt het.

Prachtige beelden van een wondermooie omgeving. Soms teveel geroep en getier. Te lange speelduur voor een 4.

nostalgie naar zomers waar ik ook zo brons kleurde.

Leuk hoor, twee uur opgescheept met een bekvechtend stel op een onbewoond eiland, en dan ook nog Italianen, en schreeuwen dat die kunnen, niet mooi meer. En lullen, ik moest zoveel tekst lezen dat ik geen tijd had om naar de beelden te kijken. Knappe prestatie dat ik dit uitgekeken heb. Dit is wel heel erg jaren zeventig, met z'n klassenverschillen en de tegenstellingen tussen kapitalisme en communisme. Eerst onderdrukt zij hem en daarna hij haar, de liefde moet evenwicht brengen.

Ik vond die ommekeer en de totale overgave van die vrouw overigens niet zo geloofwaardig. Gennarino (Giancarlo Giannini) weet trouwens ook niet of dat wel klopt en blijft op z'n hoede. Het slot is overigens wel mooi en dat vond ik nu wel geloofwaardig. Dan is het geschreeuw ook ineens verdwenen en komen de nuances. Mooi zoals hij die ring voor haar koopt. Voor een verloving, vraagt de juwelier. Nee, voor een scheiding, antwoord Gennarino, die dan al weet wat er zal gebeuren. De slotbeelden zijn prachtig.

Dus plussen en minnen met deze film. Prachtige rol wel van Giancarlo Giannini, wat een fantastisch acteur was dat toch, wat die allemaal kon met z'n ogen was ongelooflijk. Eerlijk is eerlijk: Mariangela Melato is wel aan hem gewaagd. Maar meer dan een blote borst krijgen we van haar niet te zien, zelfs niet als Gennarino haar de kleren van het lijf scheurt. In dat opzicht is het weer geen jaren zeventig film, terwijl die Italianen toen toch met de ene blote 'sekskomedie' kwamen na de andere. Maar ja, daar wilde Lina Wertmüller niets mee te maken hebben.

Deels irritant en weinig geloofwaardig, maar toen de film op zijn eind liep betrapte ik mezelf er toch op dat ik wel een beetje geboeid zat te kijken.