El Amor Brujo (1967)

Er bestaan er twee van : semi- musicals van Rovira Beleta die hem een Oscarnominatie opleverden...opmerkelijk genoeg zaten er maar 4 jaren tussen die 2 nominaties, dus de bejaarde heren van de academy waren toen schijnbaar geheel into flamenco. De andere was zoals gekend los tarantos, gebaseerd op romeo and juliet en geset in Barcelona. Deze zoekt de inspiratie dichter bij huis : het gekende ballet van de Falla, die overigens zelf als landverrader niet op de credits mocht, al was hij reeds 20 jaar dood ! Ook de beroemde muziek horen we niet in de gekende gedaante van de orkestratie door de componist zelf, maar in een bewerking ervan door Halffter, meestentijds uitgevoerd door Yepes op de gitaar.

Niet alleen de muziek werd bewerkt voor de gelegenheid : ook de inhoud ! Ging immers- zie titel- over geestenbezwering en hexerij, mocht niet van de kerk en het resultaat is een bizarre rationalisering van het soort dat we trouwens ook kennen uit menig Hays code product : de zgn. dode is helemaal niet dood ! Het zijn allemaal nachtmerries, de heldin is een beetje overspannen enz. Tsja. Niet dat ik u de inhoud verder hoef op te dissen, gekend immers dankzij de Saura versie die verre van een remake is trouwens: die hield zich aan het verhaal en was ook eerder ballet.

Dat is hier vreemd genoeg minder het geval, in feite zit hier minder flamenco in dan in los tarantos, een stuk minder zelfs en je kunt het amper nog een musical noemen. Ja, de vuurdans zit er natuurlijk wel in. Die afwezigheid voor een groot gedeelte van flamenco is des te vreemder omdat we hier in Andalusië zijn aanbeland, meer bepaald in Cadiz waar de film ook geheel is geschoten. Ja, we zijn ook regelmatig aan de havenkant en er is een toen verplichte semi- docu sequentie rondom een plaatselijk religieus feest ingelast.

Een film van zijn tijd met kitscherige trekjes, vooral opvallend tijdens de dans met de geesten op het dak met die monniken in dubbele belichting, kwam op mij nogal campy over wat ook geldt voor het regelmatig gebruik van kleurenfilters. Degene die voor de beelden moest zorgen was overigens de ervaren en gekende Pogany.

Ronduit zwak was heldin la polaca, voormalig kindsterretje en hier permanent rondhuppelend met een oh wat eng gezichtsuitdrukking op haar bakkes. Haar tegenspelers gekende dansers : ster Gades zat ook al in los tarantos en draafde bijna 20 jaar later op in dezelfde rol n.b. in de Saura versie ! Maar als vent ga je natuurlijk langer mee, la polaca had in de Saurafilm nog slechts een bijrolletje. De Cordoba hier de bad guy, de eigennamen van de personages zijn in de film overigens- waarom weet ik niet- gewijzigd.

Ach, het kijkt en luistert allemaal wel aardig weg maar behalve voor flamenco buffs- ik ben er geen- is dit niet meteen verplicht kijkvoer.