Easy Come, Easy Go (1967)

Er word in deze film niet bijzonder goed geacteerd, toch wist de film me wel tot het einde te boeien.

Redelijk leuk filmpje voor op rustige zondag.

De liedjes van Elvis Presley klinken weer leuk en vrolijk en het filmpje zelf is mierzoet en simpel.

2*

De titel van de film dekt de lading redelijk in dit geval. Makkelijk wegkijkend filmpje met een redelijk simpel en voorspelbaar verhaal. Helaas een half puntje aftrek voor de tenenkrommende Captain Jack. 2*

het was een zeer leuke film met echt leuke liedjes zoals "yoga is as yoga does" hij bleef heel lang in mijn hoofd hangen

Poster

Wederom een haastklus voor de inmiddels met tegenzin acterende Pelvis, die door zijn manager (een Nederlander overigens) werd verplicht zich aan zijn filmwurgcontract te houden. De liedjes in deze gemiddelde film zijn bijna allemaal verwaarloosbaar. De zangstem van de man is het enige dat blijft boeien..

Ook vocaal stelde het hier al weinig voor. Dieptepunt in Elvis zijn filmperiode. Liedjes slecht en het script slecht. Je hoort en ziet duidelijk dat hij er totaal niet bij is.

De films van Doris Day zijn toch veel leuker gebleven dan die van Elvis, op een paar films na. Ik meende van vorige keer dat deze ook wel leuk was maar valt best tegen.

Elvis werkt bij de marine explosieven opruimingsdienst en bij zijn laatste dienstdagen ontdekt hij bij het onschadelijk maken van een zeemijn een schat. Maar er zijn al meteen een jonge man (Skip Ward) en een jonge vrouw (Pat Priest) in de buurt die ook interesse tonen. Gaat vervolgens op zoek naar informatie over het gezonken schip en huurt daarna duikuitrusting bij Captain Jack, een eens succesvolle kinderprogramma maker.

Eigenlijk een baggerverhaal hoewel het gaat over het opgraven van een schat. Pat Priest kwam bij mij over als een Doris Day-kloon. De film is op zich nog wel mooi gefilmd met opnamen op zee. Gaat vrolijk van start en Elvis zingt al meteen de titelsong. Maar de onderwater scène duurt al weer veel te lang. Daarna in de club van zijn oude baas bij het rad van fortuin zingt hij The Love Machine. Wordt daarna al heel gauw een meer serieus verhaal in de trant van Girls! Girls! Girls!. Alleen tijdens de Yoga-les wordt het even grappig en zingt Elvis You is as yoga does. De film wordt nog wel vrolijk afgesloten.

Elvis zingt allemaal vrolijke/leuke liedjes (met blazers erbij) een stuk of 6 die hij ook goed presenteert. Maar verder niet zo bijzonder, met hippies, een vechtpartij en komt zelfs wat vrouwonvriendelijk over met Elvis die geen hoge dunk van vrouwen heeft.

Deze 23e film van Elvis Presley vind ik erg vermakelijk. Het dateert uit 1966/67 en je voelt dat de sixties en de samenleving in een overgang zitten. Het script bevat regelmatig humor over de counterculture, beatniks, nieuwe conceptuele kunstvormen. De counterculture is op dat moment nog aan het broeien en zal vanaf 1967 nog uitmonden in de hippiebeweging en daaraan verbonden excessen. Toch hield Easy Come; Easy Go hier alvast de vinger aan de pols met enkele hilarische scenes. Het is natuurlijk ironisch dat Elvis Presley, de revolutionair van de jaren ‘50, in deze film uitkomt als een meer burgerlijk reactionair type. Al wordt dat op het eind ook weer ‘goedgemaakt’ wanneer hij besluit zijn deel van de winst aan te bieden aan Dodie Marshall en haar alternatieve vrienden. Zij is de tegenspeelster van El en brengt een frisse wind in de film. De film heeft een leuk scenario - het is en blijft een comedy - en het is genieten van de prachtige sixties stijl in kostuums en decors. Als tijdcapsule werkt dit ook weer prima.

De muziek is ook helemaal niet zo slecht als sommigen willen laten geloven. Het zijn allemaal poppy swingende nummers. De enige uitzondering is Yog is as Yoga does. Dat is echt een heel lomp nummer en moet toen ook al lomp geweest zijn. Ik vermoed dat dat een welbewuste keuze was om de toen nog nieuwerwetse yoga een beetje belachelijk te maken. Het is een grap, al is het niet zo’n geslaagde grap, en wel ten koste van wat je kan zien als goede smaak in muziek. En ook een grap die het oordeel over Elvis en zijn soundtracks begrijpelijkerwijs naar beneden haalt.

Het is ook pure camp hoe de muzikale nummers gebracht worden op een manier dat het duidelijk synch is. Elvis die gitaar speelt op een roeispaan … Elvis die paradeert met een niet aangesloten bas … Geen van de instrumenten lijkt aangesloten, nooit ergens een kabel te zien. Het is op dat vlak typisch fluffie en careless gedaan. Entertainment à la Easy come, Easy go. Je moet het als kijker dus met een stevige korrel zout nemen. En dan blijft er voor mij toch een zeer genietbare muzikale comedy.