Logboek

Wat ik dacht dat een anderhalf uur durende documentaire over het zombiegenre zou worden werd een liefdesverklaring voor Haïtiaanse vodou en een aanklacht hoe Hollywood dit afbeeld in films samen met een rare Afrocentrische focus. (Kolonialisme, slavernij, migratie) De documentaire bespreekt de geschiedenis van de zombie. Van de Haïtiaanse vodou-oorsprong via Seabrooks boek uit 1929 Het Magische Eiland, de verfilming ervan White Zombie (1932) naar I Walked with a Zombie (1943) en Night of the Living Dead (1968)

Keert dan weer terug voor veel meer Haïtiaanse Vodou, terwijl de film nooit enige uiteenzetting biedt over wat voodoo nu is, wat beoefenaars geloven. Enkel en alleen wordt gezegd dat de populaire media in al die jaren gevormd heeft tot iets wat het niet is.(met The Serpent and the Rainbow (1988) als voorbeeld) Heb ook beetje het gevoel dat de film dus wat te laat komt: de zombiegekte en de grote belangstelling voor het genre zijn wel over het hoogtepunt heen, dacht ik?

De pratende hoofden zijn ook niet al te bijzonder hier; herkende Tananarive Due de filmhistoricus met expertise op het gebied van zwarte horror van de goede documentaire Horror Noire (2019) Tom Savini de special effecten en make-up effecten-kunstenaar en de link met Romero's Living Dead-film snabbelde hier wat bij en...Slash? Geen idee wat die gitarist hierin moest? Nu heb ik zowel met zombies als documentaires niet veel...dus misschien is voor andere kijker interessanter maar ik kon er niet heel veel mee!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Visueel best een mooie film maar met trage beelden van stierengevechten, de Camargue-cowboygemeenschap en feesten na de wedstrijd is er geen enkele spanningsopbouw. Het wordt ook al snel duidelijk dat je weer te maken heb met gewoon een dramafilm die horror gebruikt als metafoor. Er zijn wat elementen die voor thriller-spanning of mysterieus (brrrr, een wit paard dat door het raam naar binnengluurt) moeten doorgaan maar die zijn mager. Het leven van een stel stierenvechters kan me eigenlijk, gestolen worden! Zo interessant is dat allemaal niet en dus gebeurt er zo goed als niets tot de laatste minuten. Uiteindelijk vraag ik me meer af; of iets wat vijf minuten schermtijd had en dat grotendeels in de schaduw werd gehuld wel horror mag heten?

Twijfelachtige tienerfilm, een verfilming van een zestiendelig stripverhaal. Regisseur David Moreau (Ils, 2006, MadS (2024) bewerkte voor deze film de eerste drie (sommige zeggen vijf) albums. (ook gelezen dat ze van deel 1 naar deel 7 gaan) De film heeft zich vrijheden vergaard ten opzichte van het bronmateriaal Maar ja die is dus ook een stuk omvangrijker en er is ook geen vervolg wat deze film een beetje onaf maakt. Het was oké, het ziet er mooi uit en er zijn redelijk goede spanningssequenties die ook goed werken. Het tienermeisje Leïla wordt wakker en dan blijkt dat iedereen is verdwenen. Uiteindelijk moet ze met vier andere jonge mensen erachter komen wat er is gebeurd, en leren overleven in een wereld die vijandig is geworden. De film levert van begin tot eind spanning met wat er is gebeurd en wat nog staat te gebeuren echter het einde komt wat te gemakkelijk, met een openbaring die uiteindelijk berust op een vrij eenvoudige verklaring. Prima film maar door een groter bronmateriaal lijkt er wat te missen.

Ja deze film, opgebouwd rond elk cliché uit een horrorfilm uit de jaren 80, is vreemd om naar te kijken.Echter zal het wel aan mij liggen want ik had hier toch erg veel plezier mee! Het acteerwerk leek slecht maar ik had soms het idee dat dit bewust werd gedaan. Enfin het was niet het beste idee maar draagt op een gekke manier bij aan de charme. Ook balen dat ze niet helemaal de remmen los gooide en gingen voor lekker veel rood spul. Maar de praktische effecten van de monsters zagen er zo cool en geweldig uit? En de monsters waren ook behoorlijk grappig...toch een paar keer flink kunnen lachen om maffe dialogen. Om de een of andere reden verleende voor de film Tim Curry (Gingerclown), Brad Dourif (Worm Creature) Lance Henriksen (Braineater), Sean Young (Nelly the Spiderwoman) en Michael Winslow (Stomachcrumble) hun medewerking door alle een monster te spelen/in te spreken. Daarnaast was de manier van het in het beeld brengen van de locatie van het verlaten pretpark echt iets wat bij draagt aan de sfeer. Tja, snap enigszins de kritiek wel omdat het best een beetje afwijkende film was maar iedereen die het lukt om dat bizarre karakter van de film te waarderen heeft een ontzettend vermakelijk tijd.

Een behoorlijk standaard spookverhaal uit Singapore. Er valt eigenlijk niet veel meer over te zeggen. Het standaard verhaaltje maar dan over soldaten in een militair kamp op een eiland die te maken krijgen met bovennatuurlijke kracht nadat een rekruut om 23:59 dood wordt aangetroffen. De griezelige momenten komen soms ook van kampvuur-verhalen die de legerrekruten elkaar vertellen. Het is niet eens een bar slechte film, het is alleen zo dat het niemand zal verbazen of een genre opnieuw zal definiëren. Het is erg een mix van alles wat je al kent in Aziatische horror., je weet wat je kunt verwachten en er zijn geen verrassingen.

Bij de vorige film van deze maker (De Poel (2014) schreef ik dat Nederlandse horrorfilms een zeldzaamheid waren. En dat de Nederlandse films die in het griezelgenre uitkomen ...op het horror-vlak bijna nooit voldoening geven puur omdat ze meer wil zijn...Tja en deze film voldoet dus in zijn geheel aan dat beeld. Misschien dat het zich nog onder de paranoia-thriller kan scharen..? Deze neemt namelijk de recente actualiteiten van het corona-pandemie-uitbraak en verkent de aantrekkingskracht van COVID-complottheorieën via de paranoia van ‘Wappie’ Jacob. Acteerwerk, veel dialogen en weinig griezelwerk, een probleem dat de meeste Nederlandse horrorfilms last van hebben. Nog enig geluk dat er geen komedie werd in gevoegd. Het was ploeteren om bij het einde te komen...het blijft aanmodderen.

Van de maker van "The Ring" komt wederom een verhaal van een ander spookmeisje. Maar deze viel mij eigenlijk lichtelijk tegen, had er wel wat meer van verwacht. Op enkele horror-elementen na, is dit meer een J-drama. Oh...het is fatsoenlijk genoeg maar niet zo heel bijzonder of opvallend. Tenminste nu ik het zoveel jaar na dato bekijkt misschien was dat in de jaren 2000, wat anders...Veel tijd in deze film gaat zitten in de zorgen van een moeder die werkloos, blut en dakloos is. En heeft ze eindelijk een plek blijkt dit slecht onderhouden kot ook nog vervloekt.Het eerste uur is mij te traag, maar in het laatste deel beginnen ze iets griezeligs te doen, wat de film redt. Het was dus oké maar als het te sterk leunt op het drama, en niet op de horror, levert het maar weinig spanning. En stelt het mij lichtelijk teleur en dat is jammer!

Misschien is het nog wel dapper dat een regisseur zich waagde aan een remake van Alexandre Bustillo en Julien Maury's superieure À l'Intérieur (2007). Het is een remake dus met het huisinvasie-verhaal is niet mis. Net als bij het origineel volgt je een zwangere vrouw, een weduwe genaamd Sarah, die haar man heeft verloren bij een auto-ongeluk. Hierna staat er plots een mysterieuze vrouw op de stoep en wat volgt is een bloedige, claustrofobische kat-en-muisstrijd tussen twee vrouwen. Tenminste dat was in de Franse film, echter in deze remake werd het een pijnlijk middelmatige ervaring die geen indruk maakt. Nu is het wat moeilijker om te beoordelen, als je het origineel hoog heb zitten, maar zelfs als op zichzelf staande film was dit vooral vakjes afvinken van wat eng was en heel veilig. Vermijd dit als je van À l'Intérieur (2007) houdt maar vermijd dit ook als je van goede horror houdt, want is in beide gevallen gewoon belabberd.

Een nieuw jaar, een nieuw deel in de VHS-anthologie. Zoals altijd is er iets dat de verhalen met elkaar verbindt Dit jaar is de sub-titel; Mixtape, (het negende deel) en dat heeft alles te maken met muziek. Maar Gwar? Echt? Deze domme Amerikaanse shockrockers sketches laten doen met vreselijke slechte grappen tussen de segmenten. De tussenliggende segmenten zijn een soort show in MTV-stijl geregisseerd door Tobias Forge en Flying Lotus. Het is verschrikkelijk gammel en hoort hier gewoon niet in thuis. Het haalt de kwaliteit ver naar beneden 2*

Aan het eerste segment "Dance, Dance, Dance, Dance" van mij niet bekende animator Renee Zhan de taak om dit tegenvallende begin te doen vergeten. Een studio wil de geannuleerde kindertelevisieshow “Curious Chorus”van weleer met moderne techniek “reimagining” oftewel nieuw leven inblazen. Met werk van Jim Henson's Creature Shop. Satire over Hollywood-hebzucht.Met horror-icoon Barbara Crampton als de studiodirecteur en poppen uit de Jim Henson's Creature Shop. Het verhaal is een beetje voorspelbaar, de gore daartegen grandioos. 3,5*

Tweede segment "Another Cabin" geregisseerd door muzikant en filmmaker Flying Lotus (Kuso 2017, Ash 2025), over een jongen en zijn grootmoeder aangevallen door een reus met een enorme tong. Mooie stop-motion animatie maar meer dan een vage korte videoclip was het niet...2,5*

Derde segment "Heartbeat" van Franse regisseur David Moreau (MadS 2024, Ils 2006) Voor mij verreweg de beste! Terwijl dit juist niet over muziek gaat. De opzet ervan is bekend en introduceert een paar Urban explorers die naar een ondergrondse faciliteit uit de Koude Oorlog verborgen in een Bulgaarse bos gaan. Als kijker weet je dat wat ze daar ook vinden, het zal niet goed zijn. Dit was gewoon de sterkste short TOP! 4*

Vierde segment "The Music of Mr. Sze" geregisseerd door ervaren filmmaker Ernest Dickerson (cameraman van Spike Lee, Juice 1992, Tales from the Crypt: Demon Knight 1995, Bones 2001) Het mysterie van een jonge filmstudent met een slimme bril die probeert meer te weten te komen over zijn mysterieuze bovenbuurman, de onthulling wordt nota bene al weggeven in de kadervertelling en zijn naam.Toch was interpretatie H. P. Lovecraft's Dreams in the Witch-House visueel gedurfd, maar het begin had korter of sneller gemoeten waardoor het momentum mist. 3,5*

Vijfde segment "Premature Burial" komt van Zweedse de gemaskerde heavy metal band Ghost-frontman Tobias Forge. Hij maakt zich er wel heel gemakkelijk er vanaf met gewoon een saaie heavy metal-muziekvideo die niets doet wat honderd andere video's nog niet hebben gedaan. Waardeloos 1,5*

Ten slotte doet RZA's ( Wu-Tang Clan, The Man with the Iron Fists 2012, One Spoon of Chocolate 2025) zesde en slotsegment "Death Tone" het weer iets beter. Het verhaal volgt een geluidstechnicus die de instructies opvolgt die haar vader heeft achtergelaten over het samenstellen van het perfecte nummer. Het camerawerk is goed en het bloed stroomt vrijelijk tijdens de pijnlijke geluidsopnames. Geïnspireerd door de tandboor-sample van Billie Eilishs “Bury a Friend"? 3*

Of dit het resultaat is van een minder inspirerend thema, of dat de serie, die sinds 2021 een film per jaar uitbracht, een creatieve sleur ervaart, geen idee? het wrap-around segment met zijn lage beoordeling beïnvloed hier de algehele beoordeling. Maar ook zonder is drie echt goede shorts van de zes segmenten gewoon te mager. Enfin de waardering rond ik naar bovenaf maar het is duidelijk wel een mindere V/H/S/

Wat begint als een ietwat vreemd verhaal neemt al snel een wending naar nog vreemder verhaal. Het meisje Nami is een eenzame jonge vrouw die vreemde hobby's heeft aangenomen omdat ze als kind in de steek is gelaten en genegeerd. Het begint dus als een sociaal drama, wordt daarna een satire, om vervolgens te eindigen in een slachting. Dode lichamen worden gestreeld, trauma, mishandeling, zwarte humor, moord, veel moord en religieuze fanatici en dat allemaal in 97 minuten! Al zou ik het niet noodzakelijkerwijs een horrorfilm noemen, zoals bij sommige sites staat vermeld. Ach om de een of andere reden is het zien van een Japanse B-film als deze vaak leuker dan een Amerikaans equivalent. Geweldig eigenaardige en morbide plezier.

Het jungle/kannibalen-subgenre was voor een kortstondig moment, een populair Italiaanse exploitation-genre.De Indonesische regisseur Sisworo Gautama Putra (Pengabdi Setan aka Satan's Slave (1982) zag het succes van die films en besloot er ook één (na) te maken. Echter is het vrij tam vergeleken met de rest van het genre, met minder bloed en naaktheid maar met wel extra veel dierenmoord (echte dieren en nepjes) Drie antropologiestudenten willen meer weten dan dat de colleges en boeken over primitieve stammen beschrijven, echter komen ze zelf op het menu te staan van de stam die ze kwamen bestuderen. Tja maar wat je hier krijg is vooral dierengeweld, met veel stockbeelden en een kannibalenstam die meer komisch dan angstaanjagend was. En huh het Kraftwerk-nummer "We are the Robots"in de opening..? Hoe dan..? Ach het was voor wat het is wel oké..

De reden waarom ik dit ging kijken is omdat ik voor mijn eigen horror-uitdaging een film uit een ander land moest hebben waarin iemand door de duivel bezeten was. Had deze Mexicaanse horrorfilm al verschillende keren tegengekomen maar de poster ziet er eigenlijk best goedkoop uit maar tjonge....wat had ik het mis! In de eerste helft is het een soort verontrustende thriller, een onderzoek naar aanslagen op kinderen (die ziekenhuis-en-zwembad-scène Wow) van een politieagent. Maar als het onderzoek leidt naar een kerk....gaat het los tot aan de laatste exorcisme-horror scene.Het start met een verhaal dat je geïnteresseerd weet te houden maar pas bij het beeld van Jezus Christus, als de horror zijn intreden doet, verdiend deze film zijn punten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Serieus, deze film is echt gestoord...onder de parplu van Golden Harvest-film verfilmde regisseur Lam Ngai Kai (van eveneens uit 1991 komende Riki-Oh) nog een deel uit de Wisely-serie (na The Seventh Curse (1986) Het verhaal volgt drie buitenaardse wezens, van wie er één de vorm van een kat heeft, die samenwerken met een romanschrijver genaamd Wisely om te vechten tegen een kwaadaardige alien die mensen kan bezitten. De film staat garant voor knotsgekke scenes; meisje dat vliegt, zombie-Rambo, tentakel-slijmerig wezen dwingt zich in mannen en zwervers, ze hechten de staart van een kat weer vast en die verandert in een gloeiende bal.....en het beste (en denk ik het enige) Kat vecht tegen hond in een kungfu-gevecht, in de geschiedenis van de film. Er zijn zoveel geweldige handgemaakte visuals die dit sieren. Poppenspel, stop-motion, meervoudige belichtingen, optische effecten, latexrubberen beelden, miniatuurmodellen... JA deze intergalactische Hongkongse absurde waanzin, is krankzinnig lekker.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

"Gorgeously bitter"

Op een verfrissende manier een onduidelijke puinhoop. Het is een behoorlijk avant-garde ding met opzichtige kleuren, folk horror met heksenachtige keuken/eten-vlog, een wazige/korrelige visuele esthetiek uit de jaren 60 en 70 en een overwegend rustig verhaal...Wat ik heb gezien...dat is niet uit te leggen. De moeder van de Mattia overlijdt en ze moet bij haar tante gaan wonen, die toevallig ook de tweelingzus van haar moeder is? (een dubbelrol van Dina Panozzo) Verder iets met een bezetenheid en voedselmagie of wat dan ook. Handelde het over de cirkel van het leven? Tja het is een beetje een twee uur durende puinhoop, maar de heksachtige ding was best cool en werkte voor mij. Het voelde alsof regisseur Parish Malfitano heel erg hun eigen ding deden. En tja je kan het wel raden zoveel vreemdheid van de regie en cinematografie, en hoe raar en ongemakkelijk dit verliep, is garandeert een lage waardering van de doorsnee-kijker maar eigenlijk was dit gewoon best goed! Oh en ik ben heel wat wijzer geworden over de vijgenwesp....

De allereerste horrorfilm uit Laos en ook nog door een vrouw is geschreven en geregisseerd! TOP! Het verhaal is eenvoudig met een aardige twist. Een jonge vrouw die vanwege een hartaandoening aan huis is gekluisterd, begint de geest van haar overleden moeder te zien. En dit Laotiaanse spookverhaal van Mattie Do is ook enigszins een gewaagde keuze want ze zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben gehad met censuur. Vandaar dat de inhoud veelal is ontdaan van dreiging of spanning het meer op een drama leunt en het treuzelend tempo bezit. Beperkte middelen, weinig horror en ervaring (plat camerawerk) achter de camera dus...Maar Conceptueel niet slecht (onopgelost trauma is een beetje basic), en het acteerwerk is oké. De stijl is zonnig en dromerig waardoor dit zeker plezierig om te kijken was Het is gewoon te moeilijk om negatief te zijn over deze film!

Horror van het Mockumentary-type waarin ze opzoek gaan naar cryptide zonder echte spanning. Het is kijkbaar, maar vervelende stoners die olifantenmest roken en goedkope speciale effecten van het wezen, maken het ook verschrikkelijk oninteressant. Ondanks dat de cryptide dit keer niet de zoveelste Sasquatch was maar een Zuid-Afrikaanse luipaardman of weerluipaard of zoiets.... Ze hebben zelfs net als de beroemde BWP (1999) een website (niet meer bestaande half-caste.com)in het leven geroepen. Ach tenminste hebben ze nog een beetje geprobeerd met het concept. Echter in de climax ontspoort het nog erger! En blijkt dat een goed idee niet altijd een goede uitvoering hoeft op te leveren. De cast lijkt een plezierige tijd of vakantie te hebben maar als kijker levert het geen erg vermakelijke tijd op.

Deze film doet zijn titel aardig eer aan want die buurman Nishino met zijn vreemde gedrag was inderdaad griezelig. Zag van de Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa al meerdere films en die waren geen succes. Ook deze is weer in zijn bekende ingetogen, trage stijl. Waardoor de speelduur een absurde 130 minuten haalt. Echter door een opmerkelijke moordenaar was het nog wel te doen.

Het volgt ex-detective Takakura, die na ontslag genomen te hebben naar een rustige voorstad van Tokyo verhuist. Tezelfdertijd wordt hij betrokken bij een cold case van een gezin dat verdween zonder een spoor na te laten, alleen dochter Saki is overgebleven. Op basis van haar herinneringen begint Takakura zijn onderzoek. Ondertussen richt zijn aandacht zich ook op zijn buurman, een vreemd uitziende man die voor zijn zieke vrouw en dochter zorgt.

Op een bepaald niveau voelt het verhaal als een duister thrillerverhaal, maar de scène met het vacuüm zuigen is beslist zoveel verontrustend of griezeliger dan in dat soort film te zien is! De bijna volledige afwezigheid van achtergrondmuziek creëert een sfeer van groeiend ongemak. Maar het meditatieve tempo en een zekere mate onwaarschijnlijkheid maken dat het niet helemaal bevredigend was.

Van begin tot eind is dit een adembenemend staaltje Mexicaans stop-motion animatie. Blijkbaar een prequel op de tv-serie "Frankelda's Book of Spooks" Het plot volgt Francisca Imelda, een jonge aspirant-schrijver en haar strijd om haar dromen waar te maken Ze wordt benaderd door prins Herneval, die haar hulp nodig heeft om het koninkrijk Topus Terrenus in een parallelle dimensie te redden. De schoonheid, de toewijding, werkuren en passie achter de stop-motion-kunst is zo groot dat ze vergaten dat het ook verhaal nodig had, dat even indrukwekkend en ontwikkelt was, aangezien het verhalend gezien nogal laat afweten.Tja en persoonlijk zit ik niet op dit soort musical-liedjes te wachten. Toch waardeer ik de grote verbeeldingskracht en alle inzet en creaties van deze unieke Mexicaanse film want wat is dit een fijn gemaakte stop-motion fantasiewereld vol creativiteit. Het is een prachtige liefdesbrief aan fantasy en stop-motion animatie.

Dit is een Servische anthologie-film en die zijn altijd een beetje onevenwichtig, bij deze worden alle filmpjes door één enkele regisseur gedaan maar ook hier blijft het lastig. Er is een omhullende en drie verhalen. Het begint en man en een vrouw met een poedel vandaar uit belandt je in een overval en achtervolging door de politie waarna de dief een verlaten videotheek vol VHS binnenvlucht. Hij kijkt naar verschillende films terwijl hij wacht om er weer uit te komen;

De eerste videoband 'Balanar' waarin een naamloze eenzame man in de arctische toendra bijna sterft en wordt gered door een oude man en zijn blinde dochter. Het einde, tja vaag maar door zijn Folk-horror invloed wel interessant!
De tweede videoband 'Dubai' Met Servische rapper Relja in de hoofdrol. Het leven is zwaar voor een man die hard werkt in een shoarma-tent en veel van zijn vriendin houdt. Op een dag krijg hij een uitnodiging van een oude maffiabaas. Een wel erg voorspelbaar addertje onder gras hier!
De derde videoband 'The Prophecy of the Kupreš' Zie je een agent die tot taak heeft een seriemoordenaar te pakken, maar thuis een zwangere vrouw heeft en fantaseert over een minderjarige buurmeisje...is hij de held of slechterik?

De filmpjes zijn stijlvol, visueel aantrekkelijk en goed gemaakt, maar inhoudelijk zijn deze drie korte films toch wat minder goed en het horror-aspect is absoluut aan de lichtere kant. Ook top om eens een Servische anthologie-film te zien!

De film ziet er goed uit en het acteerwerk is prima, maar... het is traag en doordat het steeds richt op achtergrondverhalen van verschillende personages krijg het een veel te lange speelduur. Maar om je 'in vredesnaam' nu twee uur hier doorheen te slepen...was niet heel positief. De film begint met een mysterieuze gebeurtenis in een hut in het bos en gaat dan als een soort detectiveverhaal op zoek naar wat er gebeurd is. Maar waar de verteller onbetrouwbaar blijkt te zijn. En NEE ik verwachtte geen spinnen-bos... Maar een puzzel waarbij alles bij elkaar wordt gehouden door draden is ook niet echt....interessant. Er had hier gewoon wat meer in mogen gebeuren, dan af-en-toe wat naakt (voor een Koreaanse film wel iets opvallends) Er zijn nu enkel wat psychologische angst-situaties voor de hoofdpersoon in een verder maar tamme film. Het is niet slecht, hoewel ik denk dat de narratieve verwarring meer afbreuk doet dan toevoegt.

Er is iets afwijkend aan deze film, maar kan niet precies zeggen wat. De film is een van de vele onofficiële remakes van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face (1960) Echter is er veel meer neiging naar scènes met naakt en geweld. Het lijkt een beetje te schommelen tussen gotische horror en de meer uitbundigere kant ervan met naakt en wreedheid. Een combinatie van geïsoleerde kasteel, zachte erotiek en licht geweld. Uiteraard is dit min of meer wel een vereiste van het horrorgenre maar toch een vrij zeldzame gebeurtenis in Franse producties. Het is niet zo gewelddadig als wat er in latere jaren zou zijn te zien maar toch...

Het is een remake dus het verhaal is bekend; in deze is het de excentrieke schilder Fréderic Lansac die de ware liefde vindt in de vorm van de mooie jonge Anne. Op de dag ontstaat er een catfight met een minnares en raakt Anne voor het leven misvormd. Anny Duperey is een absoluut prachtige vrouw, wat haar misvorming schokkender (en tragischer) maakt. Het duurt bijna 45 minuten om op dit punt te komen en de eigenlijke horror begint. Er is natuurlijk een levende donor nodig en er zijn geile dwergen om het vuile werk op te knappen.

De film werd in de markt gezet als de eerste sekshorrorfilm maar beperkt zich (gelukkig) tot de ontblote borsten van de dames en een poging tot verkrachting door de twee dwergen (wat weliswaar een nogal onaangenaam gezicht is om te zien). De gotisch sfeer en visuele stijl die het creëert met een afbrokkelend kasteel, giftige planten, kaarsen, fakkels, veel nep-mist, veel bloed en naaktheid is een genot om naar te kijken.. Kortom alles wat je, ondanks het matige verhaal zou willen in een gothic horrorfilm.

Een onhandig geregisseerde Mad Scientist zwart-wit-film. Deze film heeft misschien dan wel geen vampiers in de letterlijke zin van het woord maar ik moet de oudere Italiaanse films de krediet geven dat ze als geen ander weten hoe je kijkers kan lokken en entertainen. Gekke wetenschapper prof. Alberto Levin onderwerpt exotische danseres Jeanette Moreneau, die door een auto-ongeluk misvormd is, aan een experimentele behandeling. Maar het verval begint steeds opnieuw, dus Alberto moet vrouwelijke klieren in haar implanteren. Het motief van de dokter is vergelijkbaar met dat van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face dat in hetzelfde jaar maar zeven maanden eerder werd uitgebracht. De dokter veranderd ook steeds in een soort hagedissen-monster zodat hij als een echte Jekyll & Hyde wel gek moet zijn! Prima effecten bij zijn transformatie.Echter omdat de film uit 1960 dateert, is er wel terughoudendheid in de weergave van de moorden op de slachtoffers. Ja...deze film copycat een andere film en Nee deze film is niet erg spectaculair of opzichtig, maar het resultaat was, door behoorlijke (hetzij onschuldige) horror-scènes en het absurde verhaal nog best aantrekkelijk Cheesy, low budget entertainment.

Het verhaal begint in een met sneeuw bedekte bergherberg. De gasten hebben zich verzameld in de eetkamer en zijn aan het kletsen. Een mysterieuze vreemdeling loopt binnen en na wat gekeuvel en gedoe, gaat deze een verhaal vertellen over hoe hij zijn vriendin heeft ontmoet. Het verhaal sleept zich zo ongeveer voort...op 30 minuten sluit hij dan eindelijk de Faustiaanse deal. Maar het praten gaat door...terwijl de hoofdrolspeler niet echt een interssante persoonlijkheid was.Gelukkig is de film maar 80 minuten, want het verhaal wordt zo op een wel erg onopwindende manier verteld.De fantasierijke scène waarin we kennismaken met de vorige eigenaren van het talisman was meer mijn cup-of-tea. De film werd in oorlogstijd gemaakt dus misschien is de hand een metafoor voor de wrede tijd die Europa doormaakt. Maar voor mij was deze film iets te praterig, was het vrij dun qua plot en personages, en verloor ik een paar keer mijn aandacht doordat het horrorachtige sfeer mist.

Jemig dat was...geen goede zombiefilm...In deze vind je honderd minuten pure verveling, dat is alles. Als je een beperkt budget hebt, acteurs die geen tekst kunnen lezen en een zwak, slecht geschreven script Tja dan ga je het al helemaal niet redden met een pompeuze voice-over vertelling. Er is geen verhaal, geen plot, geen draad, geen wendingen, geen conclusie, niets. Alleen als je tevreden bent om personages te zien rondlopen, gebouwen te zien (regelmatig alleen horen) opblazen of met een schuddende camerabewegingen, zombies te zien doden, (zodat je niets kan zien) is het misschien wat... Waarom trouwens ga je in een niet-Amerikaanse film hun oorlogsheroïek kopiëren? Je weet wel, toespraken houden over de dappere soldaat en zo. De poster van de film trek je misschien aan, maar vergis je niet, deze film is waardeloos, het is voor mij één van de slechtere zombiefilms

Een meer Duitse obscure horrorfilm die in de vergetelheid is geraakt omdat het werd gemaakt vlak voordat de filmindustrie werd opgeslokt door het Derde Rijk. In werkelijkheid is het ook meer een gotische romance dan een pure horror. Veel dank de film ook door de aanwezigheid van Sybille Schmitz. Zij speelt de titelrol van een jonge zwerver die de positie van veermeester in een afgelegen dorp overneemt en verliefd wordt op een mysterieuze vreemdeling. Helaas vond ik de film in het midden behoorlijk inzakken. Hier focus de film zich meer op de relatie en veel teveel op 'haard en thuis'-ideologie. Niet direct het meest boeiende narratief, maar door de droomachtige sfeer vooral in de openingsscène met de Dood en moerasconfrontatie een fijne atmoferische horror.

Altijd lastig om aan een oude stille film een waardering te geven. Deze Japanse silent valt ook onder horror, echter dat genre werd pas beschreven in 1931 dus veel meer dan een duistere onderwerp zal je in de film niet aantreffen. De film speelt zich af in een psychiatrische inrichting waar een conciërge/schoonmaker werkt om zo bij dichter in de buurt van zijn geesteszieke vrouw te zijn. Wat gebeurtenissen zorgen ervoor dat de conciërge langzaamaan het vermogen verliest om waanvoorstellingen en werkelijkheid te onderscheiden. Tussen het verhaal zijn er montages met random mensen en dergelijke.Deze geven de film een surrealistische tintje. Deze experimentele stille film uit Japan zal als die, compleet en gerestaureerd was met moderne technologie, best indrukwekkend kunnen zijn. Nu pakte de film mij toch een stukje minder.

Als je de verwachting had dat je een horrorfilm gaat kijken, kan je waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Ja er zijn wat geesten en de makers lenen wat uit de Gotische horrorroman van de Franse auteur Gaston Leroux. Maar uiteindelijk is dit nog meer dan het origineel een romantische film rond wraak. Dit een volwaardig Chinees melodrama is best mooi met alle historische kostuums en locaties, maar ook niet heel uitzonderlijk, en helaas ook te afhankelijk van digitale effecten. Als film een plezierige om te kijken, mits je geen eng spookverhaal verwacht!

Een Ierse sciencefiction- en horrorfilm (in coproductie met het Verenigd Koninkrijk) Dit genre komt doorgaans niet zo gauw uit Ierland en dat is dus wel enigszins bijzonder maar de film zelf is verder redelijk conventioneel. Het speelt zich af op Mars (locatie is voornamelijk Jordanië) Waar een groep astronauten met nog maar een paar dagen te gaan voordat ze naar huis terugkeren, na wat gebeurtenissen geconfronteerd wordt met een onbekende bacteriële dreiging. Dode geïnfecteerden oftewel zombies dus denk niet te veel na over dit plot. Het acteerwerk was redelijk goed, net als de sets, make-up enz.. Goed was ook dat de spanning regelmatig bij het nemen van moeilijke beslissingen lagen en niet steeds bij zombie-achtige' actie. Nu vind ik af en toe een zombiefilm wel leuk, maar hete blijft toch voor hetzelfde. Toch was dit vooral de locatie best fatsoenlijk.

Mooi gefilmd dat wel!, Maar dat is zo'n beetje alles wat het is. De inhoud is totaal niet boeiend of tenminste het had heel weinig van een echt verhaal. Minimalisme ten top. Tja dus wordt het op een lijzige manier gebracht. Een blond jongetje dwaalt 90 minuten rond. Soms binnen in huis. Soms in het bos. Soms alleen, en soms met een dier of een mens. Dat is het wel zo'n beetje. Er wordt aan het begin nog gezinspeeld op weerwolf maar op een paar doodgebeten schapen lijkt alsof de film meer wil laten weten dat het net zo slaapverwekkend gaat worden als schaapjes tellen. Er is maar heel weinig beweging of dialoog. Een hele film als meditatieve oefening. Dit lijkt verdacht veel dicht op academisch verantwoord tijdverspillen, dan loop ik liever zelf in een Scandinavische bos.

Een Off-beat Griekse vampier film. Van filmmaker Yannis Veslemes zag ik eerder She Loved Blossoms More (2024) en ik weet niet met zijn films...Ze zijn erg goed gemaakt! Er is hier veel om van te houden? Elektronische muziek, gele neonlichten, gekleurd bloed, constante nevel van mist/rook en een vampier die moet blijven dansen of hij gaat dood en amper 75 minuten.... Bij deze is er zelfs aan het begin, inventief gebruik van miniaturen. In de film staan artefacten uit de jaren tachtig: een boombox, een polaroidcamera, pagina's van een pornomagazines hangen aan de muur. Maar driekwart van de tijd heb je geen idee waar de film heen gaat of wat het wil Het lijkt gewoon richtingloos totdat het enigszins focust in de slotakte. Het gaf sterk het gevoel dat de makers zelf ook maar iets deden... en zo gaat de film meanderend naar einde met een simpele onthulling. Ongelooflijk eigenaardige film waarvan ik het gewoon niet goed weet. er zijn dingen zijn waar ik van genoot, maar ook dingen waar ik juist niets mee heb...Tja dat ongrijpbare maakt het ook wel weer uniek, wat dus geen slechte prestatie is!

Tja het is niet moeilijk te raden waar met een titel als "helse verkrachter" deze Mexicaanse exploitatiefilm over zal gaan? Het duurt maar vijf minuten voordat deze film ontspoort. Een executie van een serieverkrachter met een elektrische stoel, waarna een flamboyante Lady Satan hem weer tot leven wekt om hem te vertellen dat hij zijn verkrachtingen en moorden voort mag zetten. Daarna doet hij precies dat voor de rest van de film. Meestal zijn dit eentonige films waar het draait om het vrouwelijk naakt, dat is bij deze ook wel maar er zijn net iets meer opvallende en leuke dingen te ontdekken! Zo zit er een Mexicaanse Columbo achter Carlos "El Gato" aan, schiet men gekke lasers uit ogen en in het laatste spektakelstuk; ontploft alles terwijl hij een topless vrouw in de lucht ronddraait. Het is goedkoop maar ook wel een leuke tijd.

Een leuke voorspelbare amusante Zweedse tiener-slasher. Ook frustrerend want het richt zich op tieners waardoor de kills te veilig blijven. Maar het is nog wel steeds leuk en levert goede achtervolgingsscènes doordat de locatie in een pretpark met Halloween is. De setting is de grote aandachtstrekker van de film. Verder eigenlijk het standaard-plot moordenaar zit tieners achterna omdat die in het verleden iets stoms hebben gedaan. Een voor één leggen de jongeren het loodje tot de Final-Girl overblijft. Ach het was redelijk, vrij vergelijkbaar met de meeste slashers die zich op zulke plekken met tieners afspelen, maar ik heb er toch plezier mee gehad. Er waren een paar interessante kills die hoewel ze tam waren het wel vermakelijk hielden. Oh enne...ben erachter gekomen dat het Zweeds woord voor horror; Skräck is...niet dat je er iets mee kan maar vond het wel grappig...

Aardig monsterfilm uit Australië over de uitgestorven ''Thylacoleo Carnifex'' (Buidelleeuw) Je hebt dus twee natuurexperts die een verslaggever door de Australische outback leiden en een paar nachten laten zien wat ze doen. Het is duidelijk dat regisseur Sean Lahiff dus meer met zijn creature-feature op spanning en sfeer mikt dan op een gore-horrorfilm. Doordat het dier een lange tijd uit beeld wordt gehouden bouwt het lekker de spanning op maar scoort het lager met zijn horror. Toch is dit een behoorlijk solide thriller met een horror-element. De acteerprestaties waren ook prima. Alles werkte hier best goed en deze Australische creature-feature is dan ook, hoewel niets baanbrekends, beter dan verwacht.

Duidelijk een film van iemand die zijn eerste film wil maken maar niet veel budget had. (het is door crowdfunding gefinancierd) Tja en dan krijg je stel amateur-vrienden en Asylum-acteurs die onder het genot van een biertje een slasherfilm naspelen. Niets mis met een slasherfilm, de regels zijn in de jaren '80 al opgesteld dus je eigen daaraan houd kan het niet misgaan? Nou dus wel...deze film valt in veel valkuilen die bij low-budget horen; dialogen uitkramen om het verhaal te vertellen en bezuinigen op de effecten. De film opent traditioneel met het stelletje dat sekst in de auto en waar de moordenaar langskomt. Omdat deze ook nog een absurde speelduur heeft van twee uur is het kampvuurverhaal met de legende over de "Hogman" pas ronde veertig minuten...Maar als je een amateuristische film maakt die zo lang duurt, moet je goede moorden laten zien en deze film mist dat! Bij dit soort films wil ik best door de vingers zien dat het om een superlaag budget gaat, dat het acteerwerk slechter is, deze had zelfs wat ontblote borsten maar als de moorden niet interessant zijn, dan houd het natuurlijk op! En waarom het zo lang maken als je het op een cliffhanger laat eindigen?

Is een film als deze "goed"? Het hangt ervan af hoe je het definieert. Als het is om te entertainen, dan nee absoluut niet. Maar het choqueert en zoekt grenzen op. Zoals Faces of Death dat in 1978 ook deed. Hier is er een sadistische seriemoordenaar en zijn sidekick die zijn daden filmt. Een agent vindt deze tapes, en bekijk de opnames met wat de moordenaar heeft gedaan en is gebeurd voordat hij zo werd. De film is door zijn stijl van gevonden beelden ook niet mooi of interessant. Daarnaast is het acteerwerk belachelijk overdreven. Deze film behoort tot het wat extremere horrorwerk...helaas hebben dit soort werkjes vaak niet meer te bieden dan dat het lukt om een gedeelte van de kijkers te choqueren of afstoten. De enige reden dat dit nog wat punten oplevert, is voor de grafische scènes.

Als na 1998 in het westen de interesse in J-horror genre losbarst, weet regisseur Takashi Shimizu als één van de eerste met zijn Ju-on op te vallen. Vier Ju-On en twee Amerikaanse The Grudge-remakes verder keerde hij terug naar de Japanse cinema. Om eerlijk heb ik ook meer met zijn andere werk dan de "ju-on"-franchise. Ook deze film is totaal iets anders. Het verhaal ontvouwt zich met een solide plot met een uitgangspunt dat nog best cliché was; een vloek waarbij iemand drie dagen naar het horen van een liedje zal sterven. Tot zover dus niet zo heel gek anders in zijn verloop maar bizarre surrealistische accenten zorgen ervoor dat het opvalt en een echt creatieve film wordt!! Helaas wordt deze Japanse horrorfilm niet door iedereen gewaardeerd, aan het cijfer te zien. Maar voor degenen die buiten de geijkte paden durven te kijken, die niet enkel op jump-scares zitten te wachten en die meer genieten van een effectief verontrustende sfeer hebben aan deze zeker wel een goede!

Niet baanbrekend, beetje wat je van Aziatische horrorfilm kan verwachten maar ik heb wel genoten van het verhaal en zijn uiteindelijke clou.Die lig in een metafoor voor verdriet en schuldgevoel. Uiteraard is deze Filipijnse geproduceerde film, net als veel van zijn Aziatische genre-genoten flink afhankelijk van moderne jump-scares. Niet echt eng of zelfs maar verwarrend op een manier dat je bang wordt. Tja niet zo origineel dus maar het acteerwerk (oké die actrice heet; Barbie), het camerawerk, de montage, de visuele regie, het geluidsontwerp, waren allen dik in orde...Prima voor wat het is!

De opnames werden opgenomen in Georgië maar verder is dit gewoon een Amerikaanse film. Zo'n typische straight-to-video film die natuurlijk op een waargebeurd feit is gebaseerd. Waarbij men de spanning wil laten komen van; "Dit kan jou ook overkomen" of "wat zal jij doen in deze situatie" Voor wat meer impact probeert men het zo dramatisch mogelijk te huilen en schreeuwen. Dit pakt bijna altijd niet best uit voor de film.De hoofdpersonen worden gespeeld door standaard B-filmacteurs die waarschijnlijk zijn gekozen omdat ze er mooi uitzien. Scout Taylor-Compton is voor mij de bekenste. De muziekscore is prima. Er zijn geen grote fouten wat betreft de cinematografie... Maar als geheel is dit de standaard middelmatigheid.

stem geplaatst

Het is een Poolse iets andere kijk op de weerwolflegende met een griezelige en humeurige sfeer, met veel sneeuw, knetterend (haard)vuur, huilende winden. Toch neigt het meer naar een periodestuk of kostuumdrama dan horror. Deze film draait dus meer om de setting en sfeer. Het voelt als een Hammer Horrorfilm en vleugje Mario Bava stijl Gothic. Een slechte besnorde man wordt vervloekt door zijn mishandelde vrouw -heks,op haar sterfbed - ze zal reïncarneren en hem vervolgens achtervolgen als een wraakzuchtige wolfsdemon. Het verhaal heeft Slavische folklore, religie en bijgeloof, maar het beweegt langzaam in een groot deel van de film. Mannen die alleen maar aan het praten zijn over een probleem en het is nooit precies duidelijk waar het naartoe gaat. Uiteindelijk wel maar het blijf nog steeds langzaam tot ongeveer het laatste kwartier, wanneer al het geduld wordt beloond met een aardig wat bloederigheid en een dwaze climax die op de een of andere manier werkt. Een betoverende langzame verbranding die effectiever is in sfeer en gothic dan bij het uitbeelden van weerwolf en horror.

Een horrorfilm met tennisthema, voor zover ik weet is dit de eerste in zijn soort, dus het scoort punten voor het idee. Wanneer ik dan ook nog ziet dat het is gemaakt door de regisseur van Der Bunker (2015) wil ik dat zien! Het werd een beetje een deceptie...het is technisch goed gemaakt. Maar qua plot is het alsof Blumhouse een tennis-versie maakte van Suspiria. Erg braaf allemaal! De film speelt zich af op een een afgelegen exclusieve damestennisacademie in Spanje. En ik bedoel exclusief want als de Amerikaanse Sophie arriveert, is zij slechts één van de zes studenten. Natuurlijk spelen er allerlei vreemde dingen. Maar dit is lang niet zo sfeervol of stijlvol als de genoemde film en de kills onopvallend… De meiden doen het wel goed (met zelfs vleugjes naakt) om het interessant te houden het is alleen dat het allemaal zo oppervlakkig aanvoelt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Als er iets populair is, is de kans groot dat er meer films komen met vergelijkbare concepten.Daarom is het niet zo gek dat de roman van Tim Lebbon (2015) werd verfilmd. Er is namelijk hetzelfde uitgangspunt van een gezin dat probeert te overleven in een wereld waar dodelijke wezens op geluid kunnen jagen. Een van de grootste verschillen is dat hier meteen de oorsprong duidelijk is. Wat deze film meer een monsterfilm maakt. Daar is natuurlijk niets mis mee! Als er fatsoenlijke optredens, van een bekende cast, goede effecten voor de wezens en een gezonde maar veilige dosis bloedvergieten is. Dat maakt de film is vermakelijk genoeg om een kijkje waard te zijn, maar het mis iets waardoor het kijkers zal bijblijven.

Een redelijke thriller (Letterboxd hanteert ook horror) Waarin de vraag is; zijn de twee meiden en twee jongens opgesloten in een ondergrondse bunker door een mede-student of was het een idee van Thora Birch? Gepraat met de psychologe geef de film de kans om in flashbacks het verhaal vanuit twee kanten te vetrtellen.Het begint goed maar de plotwending komt te snel. Vanaf dat moment verliest het spanning. Opvallend is het dat Kiera Knightly 15 of 16 als ze dit maakt? De acteerprestaties zijn prima, de plotwending vermakelijk en uiteindelijk was de film wel oké, en niet veel meer.

Hoewel het horrorgenre wellicht op Franse bodem is begonnen heeft het nooit echt een genre-industrie gehad. Veel is deugdelijk werk, zo zijn er wat psychologische thrillers te vinden en de minder fatsoenlijke goedkope surrealistische erotiek van Rollins. De Nouvelle vague liet ook weinig ruimte voor genrefilm dus pas in de jaren '80 kwamen er wat meer horrorfilms Waaronder ook dit no-budget Franse slasher-ding. Negentig minuten zonder dialoog, met een minimaal of zelfs geen verhaal en van acteerwerk hadden ze niet gehoord. Deze film wordt ook wel Mad Mutilator genoemd, en is gewoon slecht gemaakt...tja en die VHS-rip op YouTube maakte het er ook niet veel beter op! Net wanneer je er wel klaar mee bent, want erger/beter zal het wel niet worden, verandert dit in een zombiefilm... Serieus, alsof de makers ook niet meer weten wat ze moeten verzinnen en dan maar ondoden laten rondstrompelen. Leuk om eens gezien te hebben maar een goede film...niet echt!

Het is wel een sfeervolle en visueel aantrekkelijke film. Het probleem is echter dat het buiten die mooie sfeer en beelden, compleet onsamenhangend en traag was. De film lijkt teveel kunstig (verheven horror) te willen zijn. Laat je tenslotte ook nog achter met een onbevredigende oplossing. Zucht van al dat vage gedoe raak je meer in de war dan geïntrigeerd. Als je denk dat je een politieverhaal over een reeks brute moorden in een bergachtig gebied krijg, vergeet maar want in werkelikheid is dit beeldspraak over mannelijk geweld tegen vrouwen. Het monster dat het kwaad van mannen die het op vrouwen gemunt heeft en bovendien dus bewust seksueel en grotesk is ontworpen. De film onthuld het monster ook of dat het een schokkende climax was. Maar het is zo pijnlijk traag dat je dan allang niet meer geinteresseerd ben. Pluspunt is wel dat er enkele goede praktische effecten waren. Tja het vergt vooral veel worsteling om... dit strafrechtelijk onderzoek naar onthoofde slachtoffers tot het einde vol te houden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Oké...deze film lijdt natuurlijk onder de vergelijking met de eerste twee films maar waren er nu echt mensen die dachten dat dit gelijkwaardig zou zijn? Natuurlijk kan dat niet... er zitten namelijk 30 jaar tussen deze films en in die tijd is de hele manier om films te maken en ervaren verandert. En ja Dario heeft ook een paar flinke misser gemaakt voor deze...Echter het knappe van deze film zit hem dus in dat het precies lijkt op iets dat Dario Argento dertig jaar eerder zou hebben gemaakt, zonder dat hij probeert de 80’s look te kopiëren. Ja het is iets losgeslagen, maar dit is Argento,en dat is wenselijk. Sterker het is daardoor meer dan vermakelijk, met een flink aantal expliciete en bloederig scenes en zelfs nog steeds een heel stuk beter dan veel horrorfilms die er na 20 jaar zijn bijgekomen. Er is hier voldoende geweldige scènes: de chaos in de straten van Rome, een moeder die haar baby in de Tiber gooit, de openingsscène in het museum, de "crying glass"-scène waarin de alchemist Sarah leest, vaginale-spiesen, de achtervolging in de boekwinkel, enz. Als Suspiria gewoon mooie kleuren waren geweest en geen expliciete geweldniveau zou niemand zich de film waarschijnlijk meer herinneren. Echter het is niet meer de jaren 70 en 80 dus dat betekent dat dit verhoudingsgewijs grotesker is. De Moeder van Tranen speelt niet op safe. Deze bloed geteisterde Italiaanse horror-heksenfilm van Dario Argento was om te smullen!

Een Indonesische horrorfilm die een vrij standaard verhaal biedt rond een pop die bezeten zou moeten zijn. Het concept is niet bijzonder origineel (is het toeval dat dit na Annabelle uitkwam?) Jammer genoeg beperkt het voorspelbare scenario de impact En visueel ziet het er ook niet zo heel goed uit en neigt het soms tijdens de momenten in de opbouw naar soap-kwaliteit Op het laatst is er dan de uitbarsting van het kwaad. Met CGI-kraaien en een lawaaierige uitbanning. En ook een belachelijke twist die eigenlijk niet eens nodig was. Natuurlijk ook met veel jumpscares. Daarnaast werd ik horendol van dat steeds maar weer aanzwelende bombastische geluid als iets eng moest wezen. Aardig wegkijker maar niet heel goed.

De Engelse titel van deze Chileense horrorfilm is “Path”, wat ongeveer net zo logisch is als de rest van de film. Maar daar gaat het bij deze film ook niet om! Het is een martelpornofilm. Standaard en met een goede en goedkope, nachtmerrieachtige uitstraling gemaakt door regisseur Lucio A. Rojas van het heerlijke "Trauma (2017)’’ Hier is maar weinig verrassing te zien; een stel jongeren besluit op roadtrip te gaan om een studiebeurs te vieren, stelletje lokale mafkezen bederven hierna onaangenaam de pret. De personages zijn slachtvee dus niet bijzonder interessant. Acteren wel prima! Het is echter het bloed hier redelijk goed is gedaan. Ja er is dus gelukkig voldoende bloedvergieten en geweld. En dat is het....wat eigenlijk ook best prima was!

Op papier klonk het aardig cool; Een Thaise horrorfilm dat zich afspeelt in de tweede wereldoorlog, en waar de Japanners en POW's strijd moeten leveren met een gigantische monsterlijke duizendpoot. Er is dan ook veel aandacht besteed aan het CGI-duizendpootmonster Dat leidt tot een flink aantal body-horrorscènes maar het werd helaas gewoon nergens echt eng of ranzig. De sterren van deze film zijn dus de monsters en de film levert op dat vlak. En verder...?Prima dat er mensen vastzitten in een mijn waar een wezen woont...het levert ook mooie verlichting en claustrofobische spanning op, maar als de personages en dialogen middelmatig zijn, blijft het verder oninteressant, Het is nauwelijks meeslepend of met enige diepgang, maar als een soort onserieuze Thaise blockbuster nog wel oké...Oh en dit is blijkbaar een prequel van de film The One Hundred (2022) (of 100 legs) is het positieve van deze film ook het bloed want dat ontbrak blijkbaar bij die voorganger

Wat een vreemde film is dit..? Het plot is een soort mix tussen het verhaal van de echte Hongaarse seriemoordenaar Béla Kiss, en een stel bankrovers op de vlucht die belanden in het afgelegen hotel "Hoffman" (een alias van Kiss) van mevrouw Jakubec. (huishoudster van Kiss) Het is een ware mengelmoes van verschillende stijlen en ideeën en er zijn duidelijk problemen maar op de een of andere manier weet het op een verrassend vermakelijke manier samen te komen.

Het gebaseerd op waargebeurde verhaal moet je natuurlijk korrel zout nemen want het verhaal van Béla Kiss wordt voor een groot gedeelte vertelt met ondersteunde archiefbeelden. Men denkt dat hij minstens 23 jonge vrouwen heeft vermoord, en hun lijken in alcohol in afgesloten luchtdichte metalen vaten op zijn terrein bewaarde. Toen de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbrak, werd hij opgeroepen en liet hij zijn huis achter aan mevrouw Jakubec.

Het resultaat was...tja eveneens gemixt. Soms is het lage budget te zien andere keren is het sfeervol. Er zijn enkele scenes in het restaurant die langzaam en lastig waren door te komen maar eenmaal daarvoor bij kwamen er toch fijne bloederige momenten. Ook is er degelijk acteerwerk voor een redelijke film waarin verleden en heden botsen. Het was best gedurfd om een gecombineerd verhaal van een seriemoordenaar van honderd jaar geleden en een vampier-iets-slasher…te maken.

Wat moet ik hier nu weer mee? Al wordt er aangeven dat het geïnspireerd is op het werk van H. P. Lovecraft, lijkt alleen de tijd waarin het zich afspeelt en de sfeer Lovecraftiaans te zijn. De verhaalstructuur loopt niet lekker want bijna de hele film is een flashback en aan het einde blijkt er nog een tweede deel te komen dus de film stopt letterlijk zomaar...Alles lijkt zo bij elkaar geraapt dat je meer aan Edgar Allan Poe moet denken en er in de film (zijn volgens mij zelfs Edwardiaans) personages zoals Belle Gunness, Bram Stoker, Lizzie Borden en Aleister Crowley zijn te zien. Oké er is wat mis met het Victoriaanse herenhuis maar waarom een hele geschiedenis vertellen met bombastische dialogen en er maar heel weinig laten gebeuren...Aan de andere kant; het is gemaakt door een Spaanse Lovecraft-fan met flink wat geld die samen met zijn vader besloot om twee films zonder subsidies te maken met 13 miljoen euro in 18 weken??? Zonder enige ervaring had je toch een veel slechtere film verwacht. De Spaanse 19e eeuw zag er geloofwaardig en goed uit!En er is een zekere charme te zien dus te streng wil ook niet zijn!

Alleen voor de slasherfan nog wel te doen! Zes meiden houden een vrijgezellenfeest in een afgelegen hut met een soort horrorthema....wat kan er mis gaan? Alle klassieke elementen van het slasher-genre zijn tenminste aanwezig; de reis om bij de locatie te komen, onderweg even stoppen voor een creepy local, geen signaal op de telefoon, onnodige lesbische scène en een kampvuurtje. Het besteedt zoveel tijd aan deze personages voordat er iets gebeurt of nou ja...dan blijkt dat killer al heel wat werk achter de rug te hebben...euh het is een horrorfilm hóór! Enfin daarna zijn er wel kills in beeld en met bloed. Visueel wat ook niet onaantrekkelijk, dus tja het was fatsoenlijk maar behalve dat deze slasher uit Noorwegen kwam ook niet heel opvallend.

Dit was best gaaf. Voor zo'n kleine Canadese productie was het eerlijk gezegd ook helemaal niet slecht! Veel ambitie en creativiteit in een ietwat vreemde maar erg charmante film over het maken van horror en films in het algemeen, met veel eerbetoon aan verschillende subgenres. Veel leuke shots, close-ups en andere technieken. Het is in veel opzichten ruw, maar het is plezierig en origineel. Het is in veel opzichten ruw, maar het is plezierig en origineel. De ins en outs van de figuren met hoodies en verschillende genummerde gevonden voorwerpen werden helaas niet helemaal duidelijk. Begrijpelijk ook want er moeten budgettaire beperkingen geweest zijn. Maar dit was een erg fijne liefdesbrief aan horror-filmmaken

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Van de allereerste scène is het eigenlijk wel duidelijk dat deze film geen gotische spookfilm zal worden. Het gaat eerder over het onbegrip voor de Māori-cultuur en over de tegenstelling van de Britse cultuur door een gotische horror-lens. Dit lig er echter flink dik op en komt daardoor te gekunsteld over. Mārama is een jonge Māori-vrouw die in 1859 van Nieuw-Zeeland naar Engeland reist op zoek naar haar biologische ouders. En dan is het tijd voor wat Maori-wraak in het Victoriaanse Engeland met wat bovennatuurlijke dromen. Voor een speelfilmdebuut met een bescheiden budget is het visueel zeer goed gemaakt en de acteerprestaties waren uitstekend. Dit soort gotische wraakthriller ben ik meestal wel dol maar helaas stelt het enigszins te teleur vanwege het aankaarten van culturele onrecht ten kosten van spanning.

stem geplaatst

Opvallend goede, innemende en vlotte kannibalistische horror-stonerkomedie uit Nieuw-Zeeland. Als je stoned bent, kun je een verlangen krijgen om te eten. Een groep nieuwe vrienden gaat tijdens de oud-nieuwjaarviering weg, een feestje, drank en wiet om vervolgens een wel hele verknipte trek in vlees te krijgen. De manier waarop ongeveer 75% van de film is opgenomen met grote close-up/close-up shots om mensen ongemakkelijk te maken, of het gevoel ook stoned te zijn, was ongelooflijk slim. Meer een komische horrorfilm dan een horrorfilm maar de meeste van de Nieuw-Zeelandse humor werkte aanstekelijk goed! De jazzscore is een vreemde keuze, maar gek genoeg paste dit ook wel bij de film! Het tempo is wat vreemd, maar alles aan deze film volgt zijn eigen ritme. Er zit een bepaald soort schoonheid in dit en het was iets wat i niet waar had verwacht, werd daarom ben echt aangenaam verrast.

Ben niet bepaald een fan van found footage en ben niet het publiek voor de films die deze regisseur maakt. Zijn vorige was The Outwaters (2022) en net als die vind ik de tweederde aanloop te lang, want tegen de tijd dat het dan beter wordt, is het klaar...Daarnaast bezit deze found footage een speelduur van twee uur...waarom...er gebeurt maar ongeveer een half uur aan dingen in de hele film.? Het had zeker korter gekund. Als het dan ook nog zo langzaam gaat verlies je algauw interesse. Het verhaal gaat over de vermiste zus van het hoofdpersonage die jaren geleden het bos in verdween, maar je krijg een uur film over niet erg boeiende personen, zijn moeder en willekeurige vreemden Er is dan nog geen voet in dat het bos gezet! Wat dus flink wat verveling oplevert.

Deze UK horrorfilm was gewoon traag. Laura, keert na een gebeurtenis terug naar haar moeder en geboorteplaats. Maar zoals wel vaker herbergen kleine plattelandsdorpje in Engeland heidense geheimen. Hoewel de beelden niet slecht zijn en de film iets van een gevoel van onbehagen opbouwt, blijft het te lang hangen bij het drama. De acteerprestaties zijn wisselvallig, behalve dat van Kate Dickie. Had het al bijna afgeschreven maar Verdorie, toen kwam die kerkscène en die was geweldig! Niet echt fan van films die opbouwen naar een griezelig of macaber maar de ontknoping redde hier wel de film!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Filmisch gezien was dit helemaal niet slecht maar het wordt bij sommige sites ten onrechte voorgesteld als een horrorfilm, terwijl het meer een psychologisch mysteriefilm is. Twee broers die uit elkaar zijn gegroeid, komen door een gebeurtenis weer samen en reizen naar de plek van hun jeugd. In de bossen botsen de tijdsniveaus met elkaar, zodat het verleden het heden lijkt in te halen. Meditatief, dat is denk ik de beste manier om deze film te beschrijven. Het tempo is traag en de acteerprestaties voelen stijf of onnatuurlijk aan. Veel interactie tussen de twee broers, weinig mystieke elementenen en een voorspelbaar onthullen van de traumatische ervaring, maken het helaas wat tegenvallend.

Ben sowieso niet bepaald het beoogde publiek voor deze film! In de jaren 80 was het hoogtepunt van de slasherfilm, een subgenre van horror waarin een seriemoordenaar, zijn slachtoffers stalkt en op gruwelijke wijze vermoordt. Ondanks dat het populaire films waren deed men er nogal minachting (of horror in het algemeen) over. Inmiddels is het een andere tijd, en is de seriemoordenaar in een slasherfilm blijkbaar gedegradeerd tot een metafoor. Tja en je raad het al ook de minachting is veranderd in euforie.

In deze film loopt de seriemoordenaar Little Death rond. Dit is natuurlijk een metafoor voor La petite mort (Frans voor "de kleine dood") wat een term is die wordt gebruikt voor een orgasme, een seksuele climax of iets ongewenst sat is overkomen en zo je beïnvloed dat het lijkt of"een deel van hem of haar van binnen sterft. Het is dus niet verwonderlijk dat als de killer aan het werk was je erupties ziet van bloed.

Maar ja er is niet iets bijzonder interessants op horrorgebied. Eerder meta-commentaar op horror en de slasher uit de jaren 80. Natuurlijk academisch verantwoord, cinematisch hoogstaand maar het was op zijn zachtst gezegd vermoeiend. Want om nu een twee uur durende film te kijken met gesprekken tussen het hoofdpersonage en Gillian Anderson? En dat de climax is dat ze seks hadden, werkt eerder schouderophalend dan eafschrikwekkend.

Dit is natuurlijk een dikke vette knipoog naar de B-sciencefiction- en horrorfilms uit de jaren vijftig. Waar een klein stadje last krijg van ondode ruimte-indringers. In het zwart-wit en met ruimteschepen en vleermuizen bewust aan zichtbare touwtjes. Het is behoorlijk slim en vindingrijk. Met veel green-screens, miniaturen, kartonnen sets, praktische make-upeffecten. Maar er is een verschil met de jaren vijftig-versies...het bevat flink wat absurde moderne humor en eveneens nepbloed dat over het scherm spuit! Zelfs Judith O'Dea (Barbara uit Night of the Living Dead) was bereid om een langs te komen. En dan was er Lloyd Kaufman, bekend van Troma, in cameo als de stadsmasturbator. Tja en voor zo'n liefdesbrief aan de pulp Sci-Fi en horror uit de jaren '50, zal ik absoluut niet te streng zijn!

stem geplaatst

Het in de titel genoemde ruimteschip "Orpheus" deed me denken aan het door pianovirtuoos Franz Liszt gecomponeerde symfonische gedicht met dezelfde naam. In die compositie is er geen strijdgewoel, mislukking of herrijzenis waarneembaar....en tja dat geldt ook voor deze film. Met een titel als deze en de distributie in handen van ITN Studios verwachtte ik natuurlijk niet veel. Het uitgangspunt was eigenlijk nog oké; en er zijn meer Dracula-films die hem de ruimte in hebben gestuurd Echter dit speelt zich vele jaren later af wanneer een crew hem ontdekt En dat gaat het behoorlijk mis! Voor alle duidelijkheid niet de missie maar de film! Dracula lijkt op Michael Jackson uit thriller- tijdperk en binnenkant van het ruimteschip is een pakhuis waar Game--stoelen zijn neergezet Het acteerwerk...tja ze doen hun best maar de dialoog wordt er ook ook tergend pijnlijk door. Gaf het al aan de Liszt-compositie had niets waarneembaar en deze film ook niet. Al was pianovirtuoos duidelijk wel getalenteerder! (keek deze film op 8 maart 2026)

Prima film. Het is wel meer een komedie en minder een horrorfilm maar het uitgangspunt was zo flink absurd. Oké, dus het plot is ronduit belachelijk; Ene Dunn ontdekt een portaal naar de hel in een wasserette en kort daarna wil een demon, niemand minder dan Richard Kind (“Curb Your Enthusiasm”), de buurman van Dunn de eeuwige verdoemenis in slepen. Een sinistere deal kan hem nog redden...Uiteindelijk is het een zeer aangename film met veel humor, enkele filosofische vragen en sympathieke karakters Veel goede ideeën en een en verrassend genot om naar te kijken. Ja dit was een verrassend grappige film met meerdere lachwekkende momenten. Ik heb genoten van deze!

Zeer middelmatige sf-avonturenfilm waar ik meer de oppervlakkige hand van producer J.J. Abrams in ziet dan dat van de regisseur. Het verbaast me om zo'n lauwe film te zien van een regisseur die juist begon op te vallen door speelsere films. Het lijkt aslof hij hier verhaaltechnisch niet zijn een eigen ding mocht doen. (terwijl nij het wel zelf schreef dus kan het mis hebben) Het uitgangspunt is trouwens helemaal niet slecht, maar de uitvoering van het verhaal is gewoon prut!

Op het visuele vlak is het net als de visuele effecten wel oké! De film lijkt grotendeels Spielberg te copycatten (op een paar splatter-sequenties na) met een (stoffige) familieavontuur vol tijdreizen, dinosaurussen en buitenwijken uit de jaren '80. Hoe vaak hadden ze niet door dat er een zware dinosaurus vlak achter hen zit?? De opening toont Oak Street, vol families en mensen, maar daarna zien we ze niet veel meer...het was ieder voor zich en samenwerken was enkel handig voor als het verhaal vastliep....?

De hoofdrolspelers...zijn onvindbaar...Ewan McGregor en Anne Hathaway (toch al grijze muis) zijn in de film omdat ze er gewoon moeten zijn, punt. Ohja en ze hadden twee kinderen...Dit gezin had ook wel een erg groot EO-gehalte. Je straat is naar een andere dimensie gekatapult, er lopen dino's rond die je zien als een snack en je grootste zorg is dat je op school niet bid...Nou dan weet je al... geen paradox is groot genoeg, want er komt een gelukkig einde...

Regisseur Taweewat Wantha werd bekend met de "Tee yod" (Death Whisperer)-serie. Zo hij richtte zijn eigen studio op. Dit is de eerste film op dat label maar niks grilliger dan film want een kassasucces werd het niet. Terwijl dit wel een uitstekende film was! Waarin pesterijen op de middelbare school, leiden tot mysterieuze sterfgevallen afkomstig van bovennatuurlijke wraak. De productiewaarden zijn van hoge kwaliteit. De speciale effecten zijn CGI maar werken effectief, vooral bij het weergeven van de wreedheid wat natuurlijk de belangrijke scènes zijn. Welliswaar is het een spookverhaal maar men gebruikt de jump scares spaarzaam, wat alleen maar postitief is! De film is primair bedoeld om te vermaken en daar slaagt het ruimschoots in! Het resultaat is een stijlvolle, snelle en plezierige kijkervaring. (keek deze film op 19 november 2025)

stem geplaatst

Het lijkt een beetje op een low-budget film in Saw-stijl. Echter klink dat beter dan dat de film in werkelijkheid bleek te zijn. Zes mannen worden uitgenodigd op een landgoed door een mysterieuze en verleidelijke vrouw genaamd Islay. Ze is op zoek naar de ‘perfecte’ man maar doet dit op een iets minder gebruikelijke manier. Eerlijk gezegd had dat een redelijk idee kunnen wezen. Het probleem is echter dat de film repetitief wordt. Er wordt veel gepraat, bedreigd, getest en als kijker gewacht tot het volgende vreselijke gebeurt. En daar faalt de film...er is weinig creatiefs aan de games en te mager met CGI-bloedspatten om goed te zijn. Gewoon een teleurstellende horrorfilm. (keek deze film op 2 april 2026)

De tweede film van het echtpaar Emily Bennett en Justin Brooks speelt zich wederom volledig af in het appartement. Met een verhaal over Clara, een religieuze fanaticus die de filmmaker, Brighton West gevangen neemt om met sadistische ceremonies een poging te doen om van hem een god te maken. Helaas is het met deze film met een klein budget, net als met vele andere, weer veel dialoog en weinig horror. Of nou ja...1,5 uur bomen over geloof en lot, is misschien ook wel horror...? Tja, maar niet alles is slecht, er is goed cinematografie, fatsoenlijk acteerwerk en de productie is verder prima. Amerikaanse acteur en filmmaker Larry Fessenden verschijnt ook in de film, als een op video opgenomen sekteleider Verder is dit alleen voor kijkers die geïnteresseerd zijn in de gekte van religieuze toewijding. Maar denk niet dat je veel mist als je niet zal doen. (keek deze film op 24 augustus 2026)

Er hangt in deze film zeker een fijne creepy sfeer maar ik betwijfel of je hiervan veel slaap zult verliezen.Dit is namelijk opgezet als allegorie voor de huidige mediasituatie en overheidscontrole in Turkije. Err wordt een nieuwe antenne geplaatst op het dak van een vervallen Turks woningbouwproject Het spreekt voor zich dat de zwarte smurrie die er uit sijpelt, niets goeds bevat. Het verandert degenen waarmee het in contact komt,in gezichtsloze mensen. Allegorische kritiek dus...Toch weet de regisseur visueel en hoorbaar een aardig gevoel van angst en paranoia op te roepen. Echter had dit niet bijna twee uur hoeven te duren. De film was een beetje voor de hand liggend, kampt met een veel te traag tempo maar zeker geen slechte film.

De scènes die zich inzetten voor horror zijn verreweg het beste. De Indiase jungle was hier vaak mistig en desoriënterend, met plotse gloeiende bollen en deze plek zelf lijkt soms een spiraalvormig vagevuur...Daarnaast is er een goede scene met een brug (lijkt een ode aan Wages of Fear?), en ook de slotscène is ook gaaf Helaas zijn films uit India vaak ook lang...Deze duurde 120 minuten en zit vol met scenes waar luide mannen praten en praten Soms was het zoveel dat het bijna chaotisch was... dat maakt het nogal moeilijk om doorheen te komen. Het uitgangspunt was intrigerend en er zitten enkele prima scenes in verborgen, maar ik verveelde me op een gegeven moment behoorlijk en dat doet de waardering voor deze film geen goed!

Gave slasher-creature-feature-sekte mash-up! Een horrorfilm kan originaliteit missen, maar als hij een oprechte passie voor het genre toont, kan het zijn beperkingen overstijgen. Deze van schrijver/regisseur Padraig Reynolds doet dit absoluut!

De opzet is niet bepaald nieuw, maar er is geen gebrek aan hart. Drie meiden op een zonovergoten strand genieten van hun laatste vakantiedag, op de weg terug staat erop een huis; "3 Dead Inside" en voordat ze het weten worden ze plotseling opgejaagd, door een gemaskerde gek met een alligator. Een voor een wordt deze groep uitgeschakeld door 'Gator Face' en zijn reptielachtige vrienden.

Deze 'Gator Face' heeft een geweldige uitstraling, met een alligatormasker en een lange alligatorhuidjas. Nergens (of bijna) werd er gebruik gemaakt van CGI, men vertrouwt in plaats daarvan op heerlijk vieze praktische effecten, zelfs de alligators zijn echte in plaats van de ongeloofwaardige CG-stand-ins!

Ondanks een flinke dosis actie en spanning, kent de film ook een gebrek; er is iets teveel achtervolging en wegrennen. Maar dit is een verdomd leuke "rednecksploitation" -traktatie voor elke horrorfan die hongerig is naar knapperige gore en praktisch bloedvergieten.

Duidelijk gemaakt met liefde voor camp-slashers uit de jaren 80. De hele look, sfeer en stijl schreeuwt...eighties. Het verhaal is eenvoudig. Een groep jongvolwassenen gaat naar het bos en doet alles wat je van dit sub-genre verwacht. Er is het drinken, zwemmen (suggestief naakt) en zelfs een kampvuurscène waarin het verhaal van de moordenaar wordt verteld. De personages zijn vermakelijk genoeg. Minder was het, dat ze wat lichter proberen te maken met humor. Huh echt ze gingen...verstoppertje spelen? De verplichte twist om de killer te onthullen was ook niet verrassend. Gelukkig wel bloederige kills (coole onthoofde hoofdperspectiefscène) en zo te zien praktisch! Kortom retro jaren 80 slasher-plezier. Voor slasher-liefhebbers is dit best vermakelijk met wat leuke gore.

Dit is zo'n film waarin ik veel dingen zie die ik leuk vind, maar er op één of andere manier toch iets ontbreekt maar ook niet weet wat dat iets is. De montage is niet-lineaire, wat desoriënterend werkt. Dat past erg goed bij het verhaal. Enkele vrienden blijven slapen in het huis van Riley, en wat begint als een leuke tijd verandert algauw want Riley heeft een paar wilde found footage nachtmerries. Het heeft daardoor een heel eigen sfeer, vooral dus wanneer Riley in die nachtmerriewereld glijdt. Jammer dat het waarom, onbeantwoord bleef. Solide acteerprestaies, effectieve schrikmomenten, het verhaal had eveneens een goed uitgangspunt en er zijn ook wat nare beelden met oogballen, heb niet veel te klagen....want het was een prima film!

De non, nee, niet die francise-verschijning van 2018, maar een natte non uit Spanje. Alhoewel deze Spaanse film voelt vooral ook Amerikaans aan; het is in het Engels gesproken en start zelfs in Amerika (of doet alsof) Gaat over een wraakzuchtige geest die haar voormalige leerlingen opjaagt en vermoordt. (sterven op de manier als hun gelijknamige heiligen) Daarom lijkt het op een slasher maar door de bovennatuurlijke oorsprong van de moordenaar werd het wel interessanter. De non verschijnt via water, wat de film dus veel kansen geeft om haar uit druppels water te laten komen. De film is het regiedebuut van Luis de la Madrid, die meer bekend is als editor voor o.a. enkele Jaume Balagueró -films (die het verhaal voor deze film leverde) De film komt van het in 1998 opgerichte Spaans filmproductiebedrijf Fantastic Factory door horror-regisseur Brian Yuzna en een Spaanse producent. Ach de film heeft zijn gebreken, prima effecten, had draaglijke acteerwerk, en eye-candy met Aníta Briem. Het was standaard maar keek gemakkelijk weg, wat het dan ook geen slecht film maakt.

Voor mij net iets te veilig. Een worstelende actrice wordt uitgenodigd voor een exclusief feest op Hollywood Hills, waar ze de rol van haar leven aangeboden krijgt, maar ja het zijn de elite en die zitten nogal eens in "geheime genootschappen" Yup...de meest bekende karikaturen uit Hollywood zijn hier wel te zien. Visueel is dit nog behoorlijk goed gedaan. Jammer dan ook dat de film geen punten scoort waar het mee had kunnen scoren. Bloedige effecten of gedurfde beelden of iets onconventioneels zijn alle afwezig. Mij lijkt het niet zo'n goede keuze om op een paar kortstondige druppels bloed na, enkel naar een braaf bloedbad toe te werken. Misschien ontbrak het de film aan budget maar helaas valt het nu wat tegen. Echter de poster is best gaaf!!!

Mockumentary over een occult/esoterisch beeldje dat na gevonden door enkele hikers, in het bezit komt van de paranormale onderzoekers de Newkirks.Een documentaire verteld aan de hand van beeldmateriaal en interviews overe een bepaalde gebeurtenis. Tja...beelden van pratende hoofden zijn niet bijzonder spannend. Dit kijken voor een leuk avondje griezelen gaat hem dus niet worden. Maar als je mensen wil zien die met apparaatjes rond een griezelige standbeeldje lopen, het bestaan proberen te verklaren via Baba Yaga naar de Slavische godin Mokosh, er zelfs een 3D-print van maken en er tegen praten...zit je hier helemaal goed! Toch was er is iets boeiends aan de manier waarop ze magie en het paranormale behandelen.Het idee voor deze "Mockumentary" was dus enigszins interessant, maar kijken naar iets van Discovery Channel in plaats van een horrorfilm...is lang niet zo boeiend als het zou willen zijn.

Deze film doet niets onderscheidends, wat prima is...als er voldoende gebeurtenissen zijn om het memorabel te maken. Helaas...het verhaal verloopt vrij langzaam en vertelt een niet erg interessant verhaal. Het komt duidelijke met het eeuwenoude commentaar op het klassenstelsel in het VK Arbeiders vs. rijke mensen. Alleen doet het dit vooral met dialogen en houterig acteerwerk. Het probleem van vele films met een laag budget... Ook best ongeloofwaardig het meisje Anne had een relatie met de rijke Izzy maar is verbaasd over hoe ze woonde, en de bediende Tja...dat deze twee verliefd uberhaupt een relatie hadden kunnen krijgen is al vreemd...al was dat natuurlijk ook een beetje de bedoeling van de film. Oh en waarom waren alle dingen met horror, regelmatig maar een droom? Huh en wat voor einde was dat? Een open einde is oké maar dit lijkt gewoon te stoppen. Alsof er na eten/theetijd niet meer gewerkt werd...Enfin visueel waren er wel wat pogingen tot iets beters en daarom iets meer waardering. Maar niet echt goed!

Erg goede Poolse film maar deze gaat vermoedelijk flink wat onvoldoendes opleveren!. Het is absoluut geen typische Hollywoodfilm. Deze nieuwe film van Agnieszka Smoczynska (regisseur van de zeemeerminnenfilm THE LURE) is namelijk erg vervreemdend. Er wordt veel tijd besteed aan het creëeren van de wereld en de sfeer..het verhaal lijkt soms wat afstandelijk, verwarrend of afwezig. Het plot is er wel, ook niet moeilijk te volgen, maar hij is... onderbelicht? Oftewel de film is niet bepaald plotgedreven. Als ik het moet omschrijven zal ik het zoiets noemen als; een off-beat bizarre cyberpunk detectivefilm met een R-rating voor bloed en frontaal naakt.

Hoe heeft deze film überhaupt een distributieovereenkomst met Focus weten te sluiten? Het plot draait om technologie Dit isoleert en beheerst ons leven zo sterk dat we ons geen leven zonder kunnen voorstellen.In deze dystopische samenleving zijn ze zo afhankelijk van technologie, dat een leven leidt op de grillen van het algoritme zonder eigen individuele wensen of behoeften.

Niet eens de eerste film die dit gebruikt als onderwerp maar het production design, de locaties, de personages en hun kleding,de cinematografie en later ook de muziek..alles draagt bij aan een unieke post-apocalyptische sfeer. Flink gedeelte van de cast is het Engels niet de moedertaal maar dat was eigenlijk voor deze wereld zeer toepasselijk aangezien ze allemaal conform aan elkaar waren. Dit sciencefictionmysterie neemt de tijd en neemt je ook niet bij de hand, en is veel meer een ervaring om je in onder te dompelen Het is zeer zeker een opvallende film en ik vond deze fantastisch!

stem geplaatst

Een komische genre-anthologiefilm van regisseur/schrijver/acteur Tyler Cornack. Als je het vorige werk, Butt Boy (2019), hebt gezien, weet je wat je kan verwachten in de zes segmenten. Er zitten hier en daar zeker wat horrorelementen in, maar het is de humor die het meest opvalt. Zes korte verhalen, die niet gerelateerd, zijn maar worden gepresenteerd door een eigenaardige gastheer (Paul Ford)

Eerste segment; "Game Night" Een stel vrienden hebben een vaste spelavond maar tijdens een spelletje Twister begrijpt één vriend ""That's what she said"-"dat zei zij ook"-grap niet en raakt geobsedeerd met wie "zij" is. Het is een eenvoudig idee dat is uitgegroeid tot een grappige kijk op obsessie, heerlijke waanzin dit!

Tweede segment; "Edna" volgt een jonge vrouw die depressief is geraakt en de ware liefde niet kan vinden. Tijdens een zelfmoordpoging ontdekt Edna een lijk... de romantische komedieformule met een "wees voorzichtig met wat je wenst"-twist. Wel leuk maar vrij conventioneel filmpje.

In het derde segment; "Bust" zijn twee vrienden geschokt als ze ontdekken dat hun vriend blijkbaar alleen een erectie of kan ejaculeren tijdens criminele activiteiten.De vrienden besluiten er iets aan te doen. Tja eeb puberaal filmpje maar wel op een prima manier gebracht.

Het vierde segment; "Deep Impact" Postbezorger Vick (Tyler Cornack) moet een pakket bezorgen dat geadresseerd is aan iemand met zijn naam, en ontmoet een nogal vreemde oude man die beweert zijn toekomstige zelf te zijn. Het bouwt subtiel op, weet het interessant en de eind-clou zit hem in de Amerikaanse uitdrukking/krachtterm "Go Fuck yourself" Tja...

Het vijfde segment; "Motherfucker" is gewoon letterlijk te nemen.Gangster Tony wordt gedwongen zijn grap waar te maken. Hier kan ik kort over zijn meh...

Het zesde segment; "Daddy's Home" Blijkbaar één van de minst favoriete segmenten maar door zijn eigenaardigheid, voor mij juist de beste van alle zes. Het klikt tussen Sam en zijn blind date, hij gebruik zelf, wat hij denkt dat casual cocaïne is, van haar. Dit veroorzaakt de meest ongebruikelijke vloek die ik ooit heb meegemaakt...vadergrappen en een haarverlies. Prachtige absurditeit!

Prima anthologiefilm. Die zoals altijd voor iedereen ander favourieten oplevert. De sfeer die er hangt is die van een rondje in een horrorhuis op een kermis. Nergens echt griezelig maar wel vol pret om in te gaan. Echter kennen korte films ook meer beperkingen dan een complete film als "Butt Boy" Daarnaast vind ik het net iets te makkelijke humor in sommige filmpjes dus rond ik deze af naar beneden. Maar wel een leuke film als was het maar voor de droge charisma van Paul Ford.

Deze found footage-film weet op te vallen door bijzonder lange naam en kijk daarnaast ook lekker weg. Eigenlijk doet of lijkt het niet eens zoveel anders dan andere in het genre maar de cast is enorm sympathiek. Het meisje Kuromi Kirishima is zelfs aanstekelijk lief om te zien. Achteraf blijkt dat de cast elkaar buiten het filmmaken ook kent. De regisseurs zijn vrienden en spelen zelf de hoofdrol.Guy is een in Osaka gevestigde, in Engeland geboren regisseur en Dave Jackson is de Australische filmmaker die notabene het fantastische Cat Sick Blues (2016) heeft gemaakt. Met het vermoedelijk opzettelijk trage tempo, gedetailleerde uitleg, bovennatuurlijk onderzoek en zelfs tijdreizen, voelt de film als een mix van de andere films. Het duurt (in FF bijna altijd) dus even voordat het op gang komt, beginnend met beelden van een mobiel van een avondje stappen, een interview met videocamera van een dame die het verhaal verteld en dan de weg naar het liefdeshotel, pas hier is het moment dat het enigszins op stoom komt. Maar met geloofwaardige acteerprestaties, vakkundig uitgevoerde praktische effecten en een verleidelijk mysterieus verhaal is de film een liefdesbrief aan het found footage-genre en behoort zeker tot de betere in het genre!

Dit is één van de zes voor tv gemaakte minifilms (Películas para no dormir, Films to Keep You Awake, films om je wakker te houden) Zodoende is het maar een uur lang en komt van regisseur Jaume Balagueró ([Rec], Mientras Duermes en Venus) Hij regisseert het met een goede opzet en vakmanschap voor spanning en angst... De film is kort dus komt het vrij snel bij de horror. Lekker efficiënt en ook met enige urgentie.Een jong stel gaat naar een appartementencomplex kijken dat te mooi is om waar te zijn en uiteraard, is het dat in een horrorfilm ook! Het verhaal is een beetje ongeloofwaardig, maar het is prima, en het stoorde me niet echt. Het grootste deel van het verhaal draaide om de acteerprestatie van Macarena Gomez (Witching & Bitching, Dagon, Pieles, Romasanta) en ze doet dat dan ook heel goed! Prettig filmpje hóór

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Marga Sanchez, een advocate uit Barcelona is niet op haar mondje gevallen. Maar soms heb je gewoon een slechte dag, vol ongelukkige gebeurtenissen. Ze moet in Buenos Aires een appartement verkopen. Terwijl ze daar niet wil zijn en een dakloze man haar buiten op straat beledigd, ze een nieuwsgierige buurvrouw en telefonisch Argentijnse collega's (die haar willen neuken) steeds moet zien af te wimpelen. Is het niet moeilijk om je voorstellen hoe blij ze is als er makelaars verschijnen die het pand voor een klant willen huren. Wat volgt is spannend genoeg, maar een deel van de zwaktes zit hem in, dat dit vooral is opgezet in een appartement met veel interactie tussen personen of via de telefoon waardoor je tegen de tijd dat de horror begint het niet meer de impact geeft die ze zouden kunnen hebben. Regisseur Adrián García Bogliano doet veel goed met mooie cinematografie en speelt duidelijk graag met horrorclichés en de verwachtingen van het publiek. Maar in zijn andere werk, (Here Comes the Devil, Late Phases, Black Circle, Cold Sweat,The Exorcist),werkte dit net wat beter, dan hier! Maar een slecht film is absoluut niet!

Tja wat moet je over een zombiefilm zeggen...? Deze debuutfilm doet niets buitengewoons of origineels, maar visueel is het wel goed. Een virale uitbraak in een gevangenis op een afgelegen eiland. De overgebleven bewakers en gevangenen moeten samenwerken om te overleven. De gevangenis vormt een perfect decor omdat het prima claustrofobische sfeer creëert. De geïnfecteerden (aderen, verwelkende huid, ogen, enz.) zagen er goed uit en hun transformatie was best onaangenaam. Nu zijn zombie-uitbraakfilm al jaren geen verrassing meer dus wordt het algauw doorsnee. Deze was leuk, had ook gebreken en een redelijke tempo en een boeiende filmische sfeer.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Met horrorfilms die worden aangeduid als zijnde psychologisch en waarin het hoofdpersonage probeert schuld en een persoonlijk drama te verwerken, heb ik doorgaans niet veel. Maar er zijn altijd uitzonderingen en dit is er één van! Om de dood van zijn vrouw te verwerken gaat een man naar een klein Schots eiland om voor de aanwezige schapen te zorgen. Geisoleerd op een eiland is echter nooit zo'n goed idee in horrorfilms...en een mysterieuze vuurtoren helpt ook niet! Wat hier zo goed werkt, is dat de onthulling van het verhaal heel geleidelijk is (maar niet verwarrend of frustrerend) Wel hangt constant een dreigende sfeer. Ook filmisch en het productieontwerp van de film zijn spookachtig en prachtig...wat natuurlijk ook komt door het landschap van het eiland. De film maakt uiteindelijk niet duidelijk of het echt of ingebeeld is, wat de film zeker beter maakt! Let wel de film bouwt langzaam op, heeft een paar schrikmomenten aan het begin en eveneens een paar speciale effecten maar op de gruwelijk sfeer na is het geen horrorfilm pur-sang. Maar wel een goede film!

Ongelooflijk fantasieloos.En dat van regisseur Christopher Smith die bekendheid kreeg met heerlijk opvallende werkjes als: Triangle, Creep, Severance en Black Death. De titel zegt eigenlijk al genoeg; Influencers op een eiland en agressieve spinnen...Hoewel ik het geweldig vind om dit soort irritante influencers te zien sterven, moet je wel de daadwerkelijke moorden laten zien. Maar het was gewoon hetzelfde riedeltje: dodelijke spinnenbeten...en op één na irritante personages. Helaas ...niet best!

Goh wat een origineel idee...een horrorfilm over verdriet en verlies. Tja het is gewoon een standaard verhaal over verdriet waar de horror uiteraard in verpakt is. Alyssa Sutherland is wederom (na Evil Dead en Blood Vessel) geweldig, maar de film is gewoon niet heel bijzonder. Er valt eigenlijk gewoon niet veel over te schrijven/ melden. Tja een matige script en een actrice die bijna in haar eentje (nu vooruit Jonathan Rhys Meyers was er ook nog) film draagt maar heel slecht kan ik het niet noemen.

Tweederde van deze film houdt zich eigenlijk niet echt bezig met horror-dingen. Het begint als een ecodrama, zet de toon daarvan goed neer, maar horror? Een stadje en zijn inwoners, waar een groot kolenmijnbedrijf, huizen opkoop en de stad en omgeving vervuild met hun exploitatie. Daarnaast is er een verlaten mijn met een geheim. Pas in het laatste gedeelte verandert het dan in een volbloed horror. Welliswaar met misschien iets te veel genoodzaakte goedkope digitale effecten om de kosten laag te houden maar de effecten zelf waren nog best aardig, eveneens het monster en zagen er over het algemeen best goed uit. De vrouwelijke hoofdrolspeelster was stoer en haar acteerprestatie was niet slecht, en gaat aan het einde compleet n de Ash-mode met de pneumatisch voor van de poster! Niet heel slecht maar meer voor als je niets te doen heb.

Net iets meer meer kwaliteit dan een No-budget film. Echter het als ik het beoordeeld en rekening houd met het budget dan was dit helaas ook niet zo geweldig. De film komt met een plot, dat probeert tienerjongetjes te trekken. Waarbij iets buitenaards de lichamen van jonge vrouwen rooft om te voortplanten. Heel toevallig zijn dit leuke zustertjes in gestreepte pakjes in een ziekenhuis. Bevat wat bloedvergieten en wat blote borsten maar niet iets om warm van te worden Licht vermakelijk als hersenloze pulp maar zeker niet goed

Het is gewaagd, redelijk moeilijk en pretentieus dat je als filmmaker een debuutfilm van 76 minuten lang zonder een enkel gesproken woord maakt. Daarnast is Samuel Tressler IV volgens zijn eigen bio op IIDMB een cameraman en editor. De cinematografie is daarom ook in prachtige zwart-wit-beelden en blijkbaar is het ook uitgevoerd in 3D-beelden. Maar hoe mooi de beelden ook zijn, het levert geen geweldige film op.

Het verhaal is een verfilming van "Leda en de zwaan" uit de Griekse mythologie. Waarin Zeus een oogje had op Leda zichzelf veranderde in een zwaan en negen maanden er vier kinderen uit een ei kwamen. (Helena van Troje en Polydeukes van Zeus en Clytemnestra en Kastor van Tyndareos). Enfin de film wist me in ieder geval met dit verhaal te boeien. Echter is dit ook een poging tot een hogere artistieke kunstvorm. Schoonfilmerij waar het bewust vaag en meanderend wordt gehouden en waar beeld-symboliek in zit. Echt genieten is dus eigenlijk uitgesloten. Ach het is iets wat ik niet nog een tweede keer op zal zetten maar het was oké

De rechter Rostegli, die in het plot wordt genoemd is denk ik de Franse jurist en magistraat, Pierre de Rosteguy de Lancre (1553 – 1631) Hij is vooral bekend om de heksenjachtmissie die hij in 1609 leidde in (het leen) de provincie Labourd, in Baskenland. De onderzoekscommissie was geschokt door de grote zelfstandigheid (als de mannen afwezig waren voor de visvangst) die vrouwen genoten. En dan spraken ze ook nog eens Baskisch...dus op de brandstapel ermee....De rechter schreef ook een boek over de "heksensabbat" (in het Spaans "akelarre")Dit geschrift heeft bijgedragen aan de karikaturale en gefantaseerde visie van de "heks"

Gek genoeg gaat deze film over het dorp Zugarramurdi (net alsÁlex de la Iglesia's Las Brujas de Zugarramurdi (2013) in de Spaanse provincie en regio Navarra. Waar de jonge vrouwen regelmatig in en bij grotten soms nachtfeestjes hielden. Tja en "er is niets gevaarlijker dan een vrouw die danst" want dat zouden zomaar "heksen" kunnen zijn. Echter de rechter is zover ik heb kunnen ontdekken nooit in dit dorp geweest, en kan dus ook niet hier zijn boek hebben geschreven. De vervolging in Spanje was ook minder, (stopte zelf na dit proces) dan in Frankrijk. Enfin hij heeft wel verschrikkelijke gruweldaden begaan tegen vrouwen en zelfs kinderen.

De film volgt de vijf gearresteerde meisjes: Ana, Olaia, María, Maider en tiener Katalin. Ze weten de reden van de arrestatie niet, terwijl ze wel worden onderworpen aan een streng verhoor, inclusief marteling om de bekentenis te krijgen. Na verloop van tijd komen ze te weten dat ze denken dat ze heksen zijn en dat ze het ritueel van de Sabbat hebben uitgevoerd. In de film zijn harde scènes van gevangenschap, verhoren en "middeleeuwse" martelingen te zien, die best impact hadden.

De reconstructie en enscenering uit die periode, met contrasten tussen licht en donker en scenes die aan Goya deen denken, zijn zeer geslaagd, evenals het gebruik van traditionele muziek en het liedje die de gevangenzittende meisjes zingen. Aangrijpend, sfeervol, horrorachtig en historisch...en als het zo goed is uitgevoerd als deze is het echt genieten!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Niet verwacht dat dit een geweldige, genre-tartende film ging worden! Dit is namelijk veel dingen tegelijk, een familiedrama, een liefdesverhaal, een spookverhaal en een thriller. De bovennatuurlijke elementen zijn minder ontwikkeld, dus niet een volbloed horror, maar met de onheilspellende sfeer die het creëert was wel echt heerlijk..Het verhaal volgt Eddie Hartwood (fantatische non-verbaal gespeeld door Ben Probert), een teruggetrokken, niet-sprekende man die noodgedwongen naar de dood van zijn moeder gaat werken als huismeester/conciërge bij de Lockbridge Academy van de aristocratische familie Aberdeen. Een beetje menselijke warmte krijgt Eddie van Marie, de schoonmaakster wiens gezelschap hij op prijs gaat stellen. Het is denk ik niet verrassend,, dat veel in de film draait om een mysterie. Maar doet dit zo goed dat het je aandacht vasthoudt voor de bijna twee uur durende speelduur en dat ondanks zijn langzame aanpak.Regisseur Luke Tedder regisseert met een duidelijk gevoel voor sfeer en spanning. Nu wordt er ook gefilmd in een Brits landhuis, wat natuurlijk een voordeel oplevertt. Die grote landhuizen met hun schemerige gangen leveren toch net wat meer spookachtig dingen op. Zeker met slechtwerkende verlichting. De hier aanwezige geluidskeuzes verhogen de sfeer nog meer. De stilte van het niet spreken van de hoofdpersonage overheerst, Maar hierdoor kan het geluid gebruikt worden voor een paar goed getimede schrikmomenten. Het is duidelijk dat er veel zorg en aandacht is gestoken aan het subtiel vertellen en de spanning van de film en het resultaat is dan ook om van te genieten!

Mja heel goed was deze film duidelijk niet...niet in de technische uitvoering, niet in het script (oef sommige dialogen) en niet in het acteerwerk. Alles is maar middelmatig. Er zijn denk ik ook wel betere in het "corporate horror" genre te vinden. Rationele denkvermogen even uitschakelen. Hoe is het mogelijk dat al deze CEO's amper 20 jaar oud zijn en eruitzien als scoutleiders? Niet belangrijk! De ex-directeur die zichzelf heeft getransformeerd tot een soort spirituele sekteleider en twee aantrekkelijke jonge dames als trouwe volgelingen heeft? Natuurlijk, waarom niet..Echter proberen ze tenminste om mensen op een old school manier, ongemakkelijk in hun stoel te laten zitten. De film vermaakt namelijk degenen die gewoon op zoek zijn naar een zinloos bloedvergieten en snijden. Eigenlijk een nogal domme film maar ben niet zeker negatief want ik heb genoeg plezier gehad met de "7-gateways"-rituelen en...de daaruit voortkomende vele gore!

Ken je die monsterfilms van SyFy-channel nog? Waarin normale mensen plots te maken kregen met overzize-beestjes of aliens of wat al niet meer...(die toen al zo oud waren als de jaren '50) Nou deze film is net zoiets! Als een echte rampenfilm begin is er een vliegtuig opweg van New Orleans naar Seattle. Na het voorstellen van de herkenbare personages beginnen de gebeurtenissen en alle actie routinematig met uiteraard in het laatste halfuur een pay-off. Wel jammer dat het monster vooral bestaat uit AI-tentakels.Ach voor wat het is een solide B-film...

Oppervlakkig, tam, halfslachtige poging tot de jaren '80 en tot aan de laatste minuut voorspelbaar. Karikaturale mannelijke schurken en gestoorde nicht Kat gooien de plannen van drie meiden in de war. Deze film ziet er niet slecht uit maar het script is gewoon niet erg goed, of er is teveel gericht op grappig zijn. Een poging tot seksueel misbruik is niet in beeld, veel van de moorden zijn best veilig gehouden: pistoolschot op meisje was ook niet beeld. Tja en zo duurt het maar voort. Het resultaat: is een onevenwichtige Australische thriller horror die weliswaar oké was maar verbleekt in vergelijking met sommige andere films over wraak door vrouwen die ik tot nu toe heb gezien

"Obesity kills America"

Oké van de poster moet deze film het niet hebben! Wel van een opvallende seriemoordenaar, verrassend bloederige moorden, en een soundtrack die door Dina (de "killer") and The Shapeshifters werd ingezongen. Frances “You can call me Frankie” Ramirez is een vrouw die het "bodyshaming" zat is en haar kwaadaardig geweten drijft haar om "wraak te nemen" Dat geweten is trouwens een denkbeeldige man. De film lijkt een eerbetoon aan "Leatherface " te brengen maar doet dit met een compleet eigen smoel! De film bestaat uit drie acts (rondes), elk in een verschillende stijl die samen één geheel vormen. Klein minpuntje is dat het momentum tijdens de laatste ronde merkbaar afnam. Echter de praktische effecten en gore zijn meedogenloos goed. Dina Silva is hier de absolute uitblinker, zowel als hoofdrolspeler als de persoon achter de soundtrack. Een fantastische en verfrissende slasher die een geweldige double feature zou zijn met Dolly (2025) zijn. Een andere verrassing met een slechte poster dit jaar. Graag meer van dit!

Is Generatietrauma is eng? Tja dit is gewoon het standaard spookhuiswerk. Beetje (dramatisch) meeleven, en een beetje griezelen met een jonge vrouw die terugkeert naar huis om voor haar grootmoeder te zorgen, waar ze een sinistere aanwezigheid tegenkomt. Rechttoe rechtaan; een deurtje wat dichtklap hier, een jumpscare met een stofzuiger daar. Echt angstaanjagend zal dit nooit worden...de spook-special effecten schieten tekort, wel netjes gefilmd en prima acteerwerk maar ook erg algemeen en vlak.